NeuRomancer

2012-02-14T20:52:00.002-08:00

Μαμά, το παιδί μιλάει πάλι. Το κανάρι πάλι τραγουδεί.

Επειδή είμαι μακριά και δεν μπορώ να πάρω με τις πέτρες τους δημοσιοκάφρους της Ελλάδας όπως θα ήθελα, αποφάσισα να ελαφρύνω το κλίμα. Μα και πάλι στριφνό μου βγήκε.

Μετράω τις μέρες της οργής και της μειοδοσίας και παρακολουθώ περιμένοντας. Όταν καιγόταν η Αθήνα το 2008 τα παιδιά ήταν οργισμένα και έπρεπε να καταλάβουμε την οργή τους, έλεγαν οι Πρετεντεροτρέμηδες, γιατί η ατζέντα ήταν φυσικά να πέσει η ΝΔ, ν'αρθούν οι συμφωνίες για τους ρώσσικους αγωγούς πετρελαίων και να διασυρθεί η χώρα στο ΔΝΤ ελέω ΓΑΠ, για να πουληθεί μια δεκάρα στο εκατομμύριο. Κανείς παρολαυτά από τους συγκεντρωμένους που γράφουν μετά στα πουλάκια και στα βλογς δεν βγήκε να πει πόσο γελοίος αισθάνεται που πιάστηκε Κώτσος στην "αφήγηση" (λέξη που έγινε της μόδας από τους πι-αρ-τζήδες του Ομπάμα και φυσικά κατέληξε στην Ελλάδα όπως "το τέλος της μέρας" και λοιποί αμερικανισμοί με ή χωρίς την αιγίδα της ΙΜΑΚΟ) της αντιδραστικής δεξιάς και της προοδευτικής αριστεράς. Όταν οι εδώ είναι διατεθειμένοι να κινούν απρόκλητες και στηριζόμενες σε ολοκληρωτικά ψεύδη πολεμικές συρράξεις σε κυρίαρχα κράτη, πιστεύετε πραγματικά πως θα κολλήσουν σε προβοκάτσιες πυρκαγιών του 2007, σε καταστροφές πρωτευουσών το 2008, σε τεχνητά σκάνδαλα με κομιστές που δίνουν εντολές για δολοφονίες δημοσιογράφων, ανυπόστατες κατηγορίες εναντίον ιστορικών μονών, κι αποστολές του ίδιου τους του πρέσβη στο Κρεμλίνο για να σταματήσουν τον τότε πρωθυπουργό μιας χώρας από συνταρακτικής γεωπολιτικής και ιστορικής σημασίας συμφωνίες με τους μισητούς εχθρούς τους; Ό,τι κι αν ήταν ο χοντρός, κι ας δεχτούμε ότι ήταν από βλακεία και μόνο χωρίς επίγνωση των συνεπειών των πράξεών του, πήρε την σημαντικότερη απόφαση με τα μεγαλύτερα αρχίδια στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, και πλήρωσε γι'αυτό. Έμειναν σκέτα τ'αρχίδια ν'αλαλάζουν απ'τις τηλεοράσεις.

Τώρα λοιπόν οι Τρεμοπρετεντέρηδες αντιστρέφουν το επιχείρημα. Το εκατομμύριο και βάλε κόσμου το κάνουν 2000 "μπαχαλάκηδες" και κλαίνε για το Αττικόν. (Αλήθεια που τα τεχνολογικώς εξοπλισμένα ελικόπτερα του Κοντομηνά και του Βαρδινογιάννη για να δώσουν πλήρη κάλυψη των συγκεντρώσεων, όπως επί εποχών Κάρμινα Μπουράνα και κόπρων στα μούτρα τους;)

Αλλά το Αττικόν για το οποίο βγήκαν κι έκλαψαν κι άλλοι σοβαροί σύντροφοι από τα προχώ βήματά τους, πχ Τέλλογλου, και η στρεψοδικία γύρω από αυτό, είναι που με συγκλονίζουν. Έκλαιγε η μάνα μου στο μνήμα, έκλαιγαν κι εκείνοι για το πανάκριβο, (ντεμέκ) πολυτελές όργανο της διεθνούς προπαγάνδας και της διάδοσης του ακραιφνούς καπιταλισμού. "Και τώρα τι θ'απογίνουμε χωρίς βαρβαρισμούς του Βέγκας και λαμέ χώρους social engineering!" Αχ, σύντροφοι διανοούμενοι, σας νιώθω, η κατάπτωση των ελλήνων στα μάτια σας πρέπει να είναι τραγική, δε σέβονται οι βλάχοι τα νεοκλασσικά του Τσίλερ, άλλου εξαιρέτου δημιουργού της Βαυαροκρατίας και του Jugendstil.

Και κανείς φυσικά δε μιλάει για το προκείμενο, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας λόγω μνημονίου, εξαιτίας της προϊούσας απώλειας εθνικής συνείδησης. Δεν τους ενοχλεί που η Αθήνα έπρεπε πρώτα να γίνει ψυχολογικά Βηρυττός για να καταλήξει έτσι και αισθητικά. Τους ενοχλεί που και για σινεμά θα πρέπει να πετάγονται Soho, γαμώ την καταδίκη μου μέσα, τέτοια αδικία πια. Κι όλοι μαζί, δημοσιοκάφροι και αναρχικοί, γουαναμπιζ λαιφσταιλάδες που δε μας φτάνουν τα λεφτά για Πάρο κι έτσι πάμε Ηρακλειά, και πρώην βίζιτες και νυν κυρίες της Κηφισιάς Μενεγάκη, να συνεχίζουμε την αφήγηση των παραμυθιών που μας έφεραν ως εδώ, και τις λοιδωρίες εναντίον οποιουδήποτε εκφέρει τ'αυτονόητα: σκάνδαλο Βατοπαιδίου δεν υπήρξε, σκάνδαλο Γκόλντμαν Σακζ βεβαίως , δείτε και τον φίλο μου τον Γούιλλιαμ πώς χώνει, και πάρτε το υφάδι και καταλήξτε σε όλη την γεωπολιτική που παίζεται στην περιοχή, δραματικοί επαίτες της Δύσεως, καταναλωτές iphone και αει σιχτίρ, ξυπνήστε επιτέλους, που μέχρι και η τέχνη σας πια έγινε αγγλόφωνη και με κλασσική αθηναϊκή προφορά και τυπικά λάθη ελλήνων στην αγγλική γραμματική.

Κάποτε όταν προσπαθούσαν οι εδώ να προσδιορίσουν την προσφορά μου, δεν τα κατάφερναν και με ρώταγαν από πού είμαι, τους απαντούσα ειλικρινώς. Η ανταπάντησή τους ήταν "Οh, is this how people speak English in Greece?" "No (assholes), people speak Greek in Greece" τους διόρθωνα. Τώρα λέω North Dakota, και τελειώνω.

Μ'ενοχλούν κι άλλα, αλλά μη συνεχίσω, τώρα που μόλις ξαναμίλησα. Με προφορά στα ελληνικά μου. Ναι οκ, θα σας πω άλλη φορά για το ποιος είναι ΄Ελληνας. Και πώς όσοι μετανάστευσαν, οι αρνηθέντες, δεν μετανιώνουν. Τουλάχιστον ποτέ δεν ψήφισα κανέναν από όλους αυτούς που απαιτούν Γουδή. Αν ρωτιόμουν, πάλι όχι θα ξανάλεγα.

Πριν λίγες μέρες είχα στείλει σ'έναν θεωρητικό/θωρηκτό της επιστήμης, κάποια ερωτήματα για το δίλημμα του φυλακισμένου. Δεν κατάλαβε τίποτα. Μέρες μετά καταλαβαίνω γιατί. Bliach. Αλλά μου είπε κάτι ενδιαφέρον που λένε οι μη ελληνόφωνοι Βαλκάνιοι, για όσους γκρινιάζουν:

"Γκρινιάζεις σαν φυλακισμένος Έλληνας."

Το εξαίσιο τραγούδι με πείθει ότι είναι προτιμότερο να τα πίνεις μόνος στο μπαρ της γειτονιάς σου από τα να λες αστεία και να μετεωρίζονται πριν πέσουν στο πάτωμα. Και ναι, Έλληνες και τραγουδάνε αγγλικά. Τουλάχιστον με προφορά από την Βόρεια Ντακότα. ;)

Σας χαιρετώ από την φυλακή της εξορίας μου.

2012-02-12T21:03:00.000-08:00

Έκαψαν το Άστυ, ακριβώς επάνω από τις φυλακές της Κομαντατούρ, και καταστάφηκε ένα μνημείο της κατοχικής Αθήνας. Και να το σημείο για το ότι η Αθήνα ξανάγινε κατοχική.

"Νερό ζητώ"

Με νύχια χαραγμένο στους τοίχους των φυλακών. Πιανόταν η ψυχή σου ήδη όταν κατέβαινες στο επίπεδο κάτι αρχαίων ραφείων που είχαν ξεμείνει ολόιδια από το 40.

Τώρα που τα υπόγεια κελιά κάηκαν, τα κατοχικά φαντάσματα πλανώνται στην πόλη και επίσημα. Άραγε πόσοι θ'ανατριχιάσουν στο πέρασμά τους;

2008-05-08T16:14:00.000-07:00

Google Translate (πληρωμένη καταχώρηση)

Ένας φίλος, που δουλεύει σε αυτό μου ζήτησε να το δοκιμάσω. Γέλασα τόσο πολύ που του υποσχέθηκα να το αναρτήσω στο μηδενικής επισκεψιμότητας μπλογκ μου. Για εσάς τους ολίγους εκλεκτούς προσφέρει εγγυημένο γέλιο. (Προσωπικά είχα να γελάσω έτσι 12 μήνες, από τότε που μου έστειλαν το βίντεο Τέλος).Με αρσάκειο, γαλλικά και πληθυντικό Μεσιέ λε Πρεζιντάν η κυρία. Άλα της.

Είναι σόλβεντ, όχι αστεία. Και λοιπά πολλά εδώ.

2007-11-16T13:31:00.000-08:00

Μια παλιά ινδιάνικη παροιμία λέει ποτέ μην απαντάς σε σήματα καπνού που σου στέλνουν πάνω από 3 φορές (9 φορές στις 10 είναι για κακό).

Αυτές τις μέρες γύριζα μουδιασμένη σπίτι. Στη γωνία της απέναντι συναγωγής κοντοστεκόμουν λίγο. Αποφάσιζα να στρίψω και να αποκτήσω οπτική επαφή με το κτίριό μου αφού είχα εισπνεύσει βαθειά 3 φορές και είχα βεβαιωθεί ότι δεν ήμουν πασαλειμμένη σοκολάτες (τις βρίσκω ορφανές και απροστάτευτες στο γραφείο και τις αποπλανώ). Ήταν οι μέρες που θα ερχόσουν. Ακόμη κι αν είχαμε να μιλήσουμε μήνες, άφηνα λίγο χώρο στον ιππόκαμπό μου για το ενδεχόμενο να κάνεις το υπερατλαντικό άλμα και να εμφανιστείς ένα κρύο φθινοπωρινό απόγευμα με άρωμα κολοκύθας από τις ψημμένες πίτες του γκεί γείτονα μου και ανταύγειες από το περίφημο foliage της ανατολικής ακτής, που εδώ έχουμε σε λίγα χαρακτηριστικά δείγματα.

Αντ'αυτού ήρθε ένταλμα συλλήψεως για τη μεγαλειότητά μου, σε 3 πολυτελή αντίτυπα και μετά το σκεφτόμουν να πάω σπίτι μπας και είναι κανένα μπατσικό απέξω. Η γειτονιά μας βλέπεις μαστίζεται από ληστείες και τα μπατσικά είναι πολλά, αλλά έρχονται όλα καθυστερημένα. Στην προκειμένη περίπτωση θα με προσωποκρατούσαν και μετά θα μπορούσα να ονειροπολώ για τις ανταύγειες του φόλιατζ στα αντιστοίχως χρωματισμένα ράστα κοτσιδάκια κάποιας Σακίλας ίνμειτ.

Δε θα σχολιάσω την παράλογη ιστορία της κλήσης εξαιτίας πεζής διάβασης πεζών με κόκκινο που έγινε ένταλμα σύλληψης μετά από έναν μήνα πεισματικής μου άρνησης να την πληρώσω και χωρίς δεύτερη προειδοποίηση (καμπανάκια και μαλακίες δεν έχει). Κατεβαίνοντας στο δικαστήριο της πιο εγκληματικής πόλης της Αμερικής, νέα γυναίκα, μόνη και έρημη, πιάστηκε η ψυχή μου, σφίχτηκε η καρδιά μου και μπήκα σ΄ένα mode τραυματία με ολοκληρωτικά εγκαύματα: ό,τι και νά βλεπα με τάραζε και με πονούσε.

Έφτασα στο δικαστήριο, ένα αποπνικτικό κτίριο ψυχροπολεμικής αρχιτεκτονικής της δεκαετίας του 70, στις 7:20 -άθλος από μόνος του, ξύπνησα στις 5:30. Η εγγραφή των υποθέσεων για παραβάσεις κυκλοφοριακού κώδικα άρχιζε στις 8, οι πρώτες 50 εκδικάζονται στις 9:30 και οι υπόλοιπες μετά τις 2:30. Δεν ήθελα να χάσω όλη την ημέρα και θεώρησα ότι αν ήμουν εκεί στις 7:30 θα ήταν μια καλή αρχή. Λάθος. Στις 7:20 η ουρά ξεπερνούσε τα 100 άτομα. Μέσα σε άλλα δέκα λεπτά είχε διπλασιαστεί. Μέχρι τις 8 παρά που σταμάτησα να κοιτάω σαν παιδί κουτό, πρέπει να περιμέναμε τουλάχιστον 350 άτομα. Και δεν υπήρχε ούτε ένας λευκός άνδρας ανάμεσά τους. Δύο λευκές soccer moms, εγώ και γκεστ εμφάνιση όταν μπήκαμε μέσα καναδυό σαχλοκούδουνα τύπου Πάρις Χίλτον ήταν όλη κι όλη η αντιπροσωπεία της λευκής φυλής στο δικαστήριο. Α, ναι, και οι δικαστές.

Παρατηρούσα τις μεξικάνες μάνες με τα μωράκια στις κουβερτούλες, τα νήπια που τα τάιζαν τα άθλια ντόνατς του περιπτέρου μες στο κτίριο, για να μην κοιτάζω αδιάκριτα τα ανθρώπινα ερείπια ολόγυρα. Ανάμεσά τους ανάπηροι μεσήλικες που δεν μπορούσαν να περιμένουν στην ουρά σαν τα ζώα, εμάς τους υπόλοιπους δηλαδή, νεαροί μαύροι θολωμένοι από τους μπάφους 8 η ώρα το πρωί, μαύρες γιαγιάδες με sistahs are doin it for themselves attitude, μαύρες καριερίστες με αυτά που θεωρούν power suits, αλλά τι να το κάνεις γλυκιά μου, όταν είσαι καθιστή στο σεντάν σου, ο μπάτσος δε θα δει αν κρατάς χαρτοφύλακα, μόνο το χρώμα του δέρματός σου θα προσέξει, καλτ μαύροι τριαντάρηδες που αν ήταν λευκοί θα θεωρούνταν hype καλλιτέχνες, νέες μαυρούκες με τα τεράστια νύχια, βελουτέ φόρμες και όλων των ειδών τις κομμώσεις και τα χρώματα στα μαλλιά τους. Και οι μεξικάνοι, άνθρωποι του μόχθου, που ποιος ξέρει πόσο μεροκάματο έχαναν για να εμφανιστούν στον δικαστή, κάποιοι με τις γυναίκες τους και τα κουτσούβελα ολόγυρα. Και λιγοστοί ασιάτες με τραγικά αγγλικά, που υπολογίζω ότι αυτό είναι και το παράπτωμά τους, στο όλο racial profiling thingie των καλών μπάτσων.

Στην εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων οι κατηγορούμενοι συμβαίνει να είναι και κοινό. Άκουγα τους μαύρους τον έναν μετά τον άλλον να λένε στον δικαστή ότι δεν μπορούν να πληρώσουν -όλοι γι'αυτό ήταν εκεί, κανείς δεν χάνει τη δουλειά του για μια μέρα, αν μπορεί να πληρώσει, μην κοιτάς που κάποιοι έχουν συγκεκριμένες απόψεις για το τι θεωρείται παράβαση- και να ζητούν community service. Κάποιοι δεν είχαν ούτε τα 10 δολλάρια για το βασικό πρόστιμο και ήθελαν κι αυτά να τα πληρώσουν με community service που σημαίνει υπάλληλοι του δήμου. ΄Ενας μεξικάνος υδραυλικός με σπαραξικάρδια φωνή είπε στον δικαστή να του μειώσει το πρόστιμο γιατί δεν μπορούσε να λείψει πολλές μέρες από τη δουλειά. Κόντεψα να βάλω τα κλάματα με τον άνθρωπο αυτόν. Σκέφτηκα ως μέρος της όλης εκπαιδευτικής εκδρομής να ζητήσω κι εγώ να δουλέψω στα σκουπιδιάρικα. Αλλά περισσότερο σκεφτόμουν πόσο με ενοχλούσε η αποπνικτική ατμόσφαιρα του κτιρίου, η οροφή του που σταδιακά χαμήλωνε και έλιωνε τους πανέμορφους μαύρους ανθρώπους σε έναν πολτό που δεν χρησιμοποιούσε καν, απλά άφηνε να κυλήσει κατευθείαν στους υπονόμους. Δε μου βγήκε τέτοια εικαστική παρέμβαση. Με σπασμένη φωνή εξήγησα τα δέοντα στον δικαστή, με έβαλε να πληρώσω κάτι λιγότερο κι αφού πλήρωσα έφυγα νιώθοντας πως είχαν χωρίσει τα μέλη μου από τον εγκέφαλο που τα κινούσε.

Μετά από μέρες σαν κι αυτές, ταινίες σαν τα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Κίσινγκερ, εικόνες από το Νταρφούρ, σκέφτομαι πως το δικαστήριο αυτό ήταν μια πρόγευση του Παράδεισου: γεμάτο από μαύρους, ινδιάνους, ασιάτες και κανά δυό λευκούς, έτσι χατιρικά.

Πέρα από τη νοοτροπία του σφάξε με πασά μου ν'αγιάσω όμως, μπορούμε ακόμη να βοηθήσουμε: όχι τους γιατρούς χωρίς σύνορα που ζητάνε εθελοντισμό για να τον κάνουν οφίκιο στο μαγαζί του Σαρκοζί, όχι την γιούνισεφ, πολύ πιο ουσιαστικά. Ρωτήστε με πώς.

2007-10-14T20:44:00.000-07:00

Tropicana Bar, Roosevelt Hotel, 2 Σαββατοκύριακα πριν.

Μέχρι να ξαποστάσω το κουρασμένο μου κορμί από το συνέδριο όπου εκτός μικρών ευγνωμώνων πιτσιρικακίων συνάντησα αναγκαστικά και ορισμένα από τα ισχυρότερα τοξικά συναισθηματικά μου απόβλητα -τό'χουν αυτό οι οικογένειες πολλώ δε μάλλον οι επιστημονικές- και να πιω ένα μαρτίνι γκρέι γκους στρέιτ-απ νο όλιβ θενκ γιου βέρι ματς, ιδού τι διάλεξε το αυτόματο playlist για να μου κάνει τα νεύρα εντελώς τσατάλια :
Where is my mind -Pixies Beach party με πανσέληνο, τα πιπίνια χόρευαν σαν τρελά κι εγώ λίγο παρακάτω σου εξηγούσα γιατί το σ'αγαπώ σημαίνει σε χρειάζομαι.

Taste of honey -Beatles Εξαφανίστηκες για όλους τους lame λόγους in the book of lame excuses. Quand meme je t'aime tant, όπως θα τραγουδούσε η Julie Delpy.
There is a light that never goes out- Morissey Κι όταν σε ξαναδώ πάλι θα οδηγείς σαν τρελός ανάμεσα στους ελαιώνες και θ'ακούμε τo Under my thumb, και θα είναι πάλι θαύμα που δε θα σκοτωθούμε, και θα σου λέω πάρε με από εδώ γιατί είναι το σπίτι τους, όχι το δικό μου, και θα καταλήγουμε σε κάτι ανυπόληπτα σκυλάδικα της επαρχίας όπου περιτριγυρισμένη από όλες τις μυστήριες φάτσες δε θ'αναγνωρίζω τα 9 στα 10 τραγούδια και θα είμαι ευτυχισμένη και θα σου λέω "μα πώς το ήξερες ότι σ'ένα τέτοιο μέρος ήθελα να έρθω;" και θα χαμογελάς ενώ χορεύω και το μεγαλύτερο θαύμα θα είναι που κατορθώσαμε να βρεθούμε και πάλι, μετά από τόσα χρόνια, τόσες παρεξηγήσεις, μέσα σ'ένα πυκνό δάσος από καπνούς και προκαταλήψεις.
When doves cry -Patti Smith Και μετά θα φύγω πάλι, κι εσύ πάλι θα εξαφανιστείς, and maybe in the end I'm not like my father, κι έχεις κάνει τελείως λάθος εκτιμήσεις κι έχω κάνει τελείως λανθασμένη αναπαράσταση του δράματος, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν οι δυνάμεις μου, γεμίζω τα κενά με φανταστικά σενάρια για να μπορέσω να συνεχίσω στο εδώ και στο τώρα -το εκεί και το τότε είναι ένα παραμύθι για μικρά ανεύθυνα παιδιά βλέπεις- χωρίς να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και αρχίζω να μοιράζω αδιακρίτως μπουκέτα (σιγά τα αίματα).

Ασιχτίρ. Ήπια το μαρτίνι γρήγορα και σηκώθηκα να φύγω.

Φεύγοντας είδα τον Mads Mikkelsen να πίνει ποτάκι στο διπλανό τραπέζι, κι έχοντας πρόσφατη την ταινία του After the wedding άρχισα να πιστεύω ότι ή πρέπει να κόψω εντελώς το αλκοόλ, ή ο Θεός έχει μια πολύ νοσηρή αίσθηση του χιούμορ.

Τι λέγαμε; Α ναι, ότι έχω νοσηρά πολλή δουλειά για όλες αυτές τις μαλακίες.

2007-10-03T17:03:00.000-07:00

10 ατάκες από τον πιο παρεξηγημένο ως προς την ιδιοφυία του άνθρωπο που έχω γνωρίσει στην ζωή μου (ή πώς η ζωή μου εξελίσσεται σε επεισόδιο του Ab Fab κάθε φορά που είμαι με την κολλητή)

1. Άσε το surfing και πήγαινε για ψάρεμα.
Γιατί όποιος παλεύει με τα κύματα τέτοια έχει παραδείγματα.

(απάντηση για το πώς να πιάνω άντρες, στο σχόλιο μου ότι το surfing μ'άρεσει τόσο πολύ, γιατί το βρίσκω σαν μια απόλυτα πετυχημένη αλληγορία για τη ζωή, παλεύεις μισή ώρα με τα κύματα, για να πιάσεις ένα για περίπου πέντε δευτερόλεπτα)

2. 200 χιλιάρικα αγάπη μου, είναι πολύ λίγα.

(απάντηση στο σχόλιο μου ότι οι τριτοκοσμικοί μηχανικοί της Silicon Valley νομίζουν ότι έπιασαν τον πάπα από κάπου πολύ δύσκολα επειδή βγάζουν 200 χιλιάρικα τον χρόνο)

3. Πού πας εσύ αγάπη μου με το τσόκαρο;

(στον άντρα της όταν συνόδευε εμάς τις σούπερ ντούπερ γουάου γκόμενες για δείπνο και είχε φορέσει κάτι απλό, πχ δερμάτινες σαγιονάρες).

4. Ναι, ένα φόρεμα Missoni είναι ιδανικό για πρωινό καφέ στην Κηφισιά.

5. Η τηλεόραση επί ΠΑΣΟΚ μου θύμιζε το (μικρή παύση και παραπονεμένο ανασήκωμα των φρυδιών για οπτικό ερέθισμα) παράπονο του κολίγου.

6. Θα ναρκώσω και μένα και το παιδί μου με πολύ benadryl.
(σ'ερώτηση για το πώς θα ξεπεράσει τη φοβία της για το ταξείδι με το αεροπλάνο).

7. Ήρθα να με συλλάβετε. Είμαι μια παράνομη μετανάστις.
(στους προύχοντες της INS φορώντας ρολόι Cartier, μπότες Prada, σμαραγδένια δαχτυλίδια και γουνικό κατακαλόκαιρο στον ώμο, Ντένη Μαρκωρά πού είσαι να την καμαρώσεις. Καλά ντάξ, υποθετικό, αλλά θα το έκανε.)

8. Ναι, πάρε το τηλέφωνό μου. Εγώ δεν παίρνω το δικό σου, γιατί δεν πρόκειται να σε πάρω.

9. Επιτέλους, δέστο κι έτσι, σε 20 χρόνια από τώρα θα ήταν απολύτως θεμιτό να βγαίνει μαζί του η κόρη μου!

10. Δεν υποσχέθηκες στη μανούλα ότι δε θα της ξαναφέρεις στο σπίτι γκόμενους που έχεις γνωρίσει στο Internet;

Και καλά ο γατούλιας βράχνιασε από τη μοναξιά, εγώ που δεν μπορώ να ξεφύγω από τις απλωμένες παγίδες του Διαβόλου -τις βλέπω όπως η ξανθιά την μπανανόφλουδα- και χρειάζομαι τη φωνή της συνείδησης να μου εφιστά την προσοχή για τους "συμπλεγματικούς κωλόγυφτους";

Γύρνα πίσω χαζόψαρο. Μου λείπεις.

2007-09-19T12:39:00.000-07:00

'Ακου πτώμα να μαθαίνεις (παγ ντε)

Επειδή έχω ψιλοεκνευριστεί με αυτά που διαβάζω στα έγκριτα κατά τόπους ιστολόγια, όσον αφορά όχι μόνο τ'αποτελέσματα των εκλογών αλλά και το διαφαινόμενο καταπώς αποκλειστικό, ιερό κι αναφαίρετο προνόμιο και δικαίωμα των οπαδών του Συριζα άντε και κάποιων άλλων "δημοκρατικών" παρατάξεων στο ενδιαφέρον για το μέλλον της Ελλάδας, στην ιδεαλιστική πνευματικότητα και στην πολιτιστική ανωτερότητα, απαντώ με το μεγαλύτερο λεπτό στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Το λεπτό που έλαβε χώρα το 2005, όχι φίλε μου αυτό στον αγώνα της Σλοβενίας, το λεπτό που ήρθε από ανθρώπους ταπεινούς και καταφρονεμένους, από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, που τολμούν να πουν πως η εθνική ομάδα μπάσκετ πέρα από ψυχή και θάρρος, έχει ευλογία.

(από το άλλο άντρο της έγκριτης δημοσιογραφίας, την Ελευθεροτυπία)
Ιδού λοιπόν το μεγαλύτερο λεπτό στην ιστορία του μπάσκετ:

1' 12'': Ο Πάρκερ, από πάσα του Ντιό, γράφει με τρίποντο το 51-58.

1'12'': Ο Γιαννάκης καλεί τάιμ-άουτ, αλλάζει τον Ντικούδη με τον Φώτση και δίνει εντολή στον Παπαλουκά να παίξει «κόουστ του κόουστ», ώστε να μη χαθεί χρόνος.

1'07'': Ο Παπαλουκάς υλοποιεί την εντολή του προπονητή του και με λέι-απ μειώνει σε 53-58.

1'03'': Ο Μ. Πιετρούς κάνει πάσα και χάνει την μπάλα, αλλά αμέσως μετά τον μιμείται ο Φώτσης και ο Διαμαντίδης, στην προσπάθειά του να ανακτήσει την μπάλα, κάνει φάουλ στον Φ. Πιετρούς.

1'03'': Ο Φ. Πιετρούς εκτελεί εύστοχα και τις δύο βολές (53-60).

0.57'': Ο Παπαλουκάς με νέο «κόουστ του κόουστ» ξαναμειώνει στους 5 πόντους (55-60) και παίρνει και φάουλ από τον Μ. Πιετρούς, που αντικαθίσταται από τον Ριγκοντό.

0.57'': Ο Παπαλουκάς αστοχεί στη βολή και το σκορ μένει 55-60.

0.47'': Οι Γάλλοι «σπάνε» το ελληνικό πρέσινγκ και ο Ντιό, από ασίστ του Πάρκερ, καρφώνει (55-62).

0.40'': Ο Ζήσης σουτάρει για τρεις και ο Ζελαμπάλ τού κάνει φάουλ. Ο Μ. Πιετρούς παίρνει τη θέση του Ζελαμπάλ και ο Ζήσης ευστοχεί σε τρεις βολές (58-62).

0.38'': Ο Πάρκερ κερδίζει φάουλ από τον Ζήση, αλλά αστοχεί και στις δύο βολές.

0.30'': Ο Παπαλουκάς πάει σε νέο «κόουστ του κόουστ», αλλά κλείνεται, πετάει την μπάλα στο ταμπλό και την ξαναπιάνει. Οι διαιτητές διαπιστώνουν πρόθεση και σφυρίζουν παρέμβαση. Η μπάλα πάει στους Γάλλους.

0.30'': Ο Γάλλος κόουτς παίρνει τάιμ άουτ, αλλά στην επαναφορά ο Πάρκερ πασάρει υπό ασφυκτική πίεση λάθος και η μπάλα κυλάει έξω, χωρίς να χαθεί ούτε δευτερόλεπτο.

0.30'': Τάιμ άουτ από τον Γιαννάκη. Εξω ο Φώτσης, μέσα ο Παπαδόπουλος για να πάρει την επίθεση.

0.27'': Ο Παπαδόπουλος παίρνει την μπάλα μέσα στη ρακέτα και καρφώνει (60-62).

0.26'': Ο Διαμαντίδης κάνει φάουλ στον Πάρκερ, που βάζει και τις δύο βολές (60-64).

0.18'': Ο Παπαλουκάς με τζαμπ σουτ μέσα από τη ρακέτα μειώνει σε 62-64.

0.14'': Ο Ζήσης κάνει φάουλ στον Ριγκοντό, που βάζει μία βολή (62-65). Ο Φώτσης επιστρέφει στη θέση του Παπαδόπουλου.

0.13'': Φάουλ του Ντιό στον Παπαλουκά, που βάζει και τις δύο βολές (64-65).

0.11': Φάουλ του Παπαλουκά στον Ριγκοντό και μία εύστοχη βολή (64-66).

0.03'': Από ασίστ του Ζήση, ο Διαμαντίδης γράφει με τρίποντο το 67-66.

0.00'': Το ματς τελειώνει, με τον Ριγκοντό να κάνει βήματα.

Συνολικά μέσα σε 72 δευτερόλεπτα μπήκαν (συμπεριλαμβανομένου και του τρίποντου του Πάρκερ) 27 πόντοι (!), 16 από τους οποίους ήταν ελληνικοί. Να σημειωθεί ότι η Εθνική μας στο α' 10λεπτο είχε πετύχει 16 πόντους, στο β' 13 στο γ' 15 και σε ολόκληρο το δ' 23 (7+16).

Γενικά, στα 72 αυτά, αξέχαστα δευτερόλεπτα:

*Η κατοχή της μπάλας άλλαξε 18 φορές.

*Το σκορ (μετά το τρίποντο του Πάρκερ) ήταν 16-8.

*Ο Παπαλουκάς πέτυχε τους περισσότερους πόντους (8).

*Η Ελλάδα έκανε 5 φάουλ και η Γαλλία 3.

*Η Ελλάδα έβαλε 5/6 βολές και η Γαλλία 6/10.

*Η Ελλάδα έκανε 2 λάθη και η Γαλλία 4, συμπεριλαμβανομένου και του φάουλ του Ντιό 13'' πριν από το τέλος.

Οι προπονητές πήραν 3 τάιμ άουτ (Γιαννάκης 2 - Μπερζό 1).

Αυτό το λεπτό θα δίδασκε στα ελληνόπουλα για τον ελληνισμό συμπυκνωμένα, αλληγορικά και συμβολικά πολύ περισσότερα από το βιβλίο της κας Ρεπούση. Συστήνω τη διδασκαλία του σε περίπτωση που η νουΔούλα πάρει καμιά ντιρεκτίβα πάλι και υπαναχωρήσει από τις επιταγές του λαοπρόβλητου Καρατζαφέρη (μαύρη είναι η νίκη στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα, από ετυμολογικής απόψεως και μόνο).

Και για να μην ξεχνιόμαστε υπάρχουν και αιρετικοί πνευματικοί άνθρωποι για τους ανθρώπους του Συριζα και του Σωτήρα (μνημειώδες το σύνθημα των τελευταίων "Φωτιά, φωτιά στον Χρήστο Γιανναρά!") που αρθρώνουν αυτό που απ'ό,τι φάνηκε σκέφτεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού -που δεν ασχολείται, Θεός φυλάξει, με ιστολόγια.
Αυτή η ταύτιση απόψεων από αντισυμμετρικές ομάδες στην ελληνική πραγματικότητα, είτε πρόκειται για τον Γιανναρά, είτε για τους υποστηρικτές των υποψήφιων αρχηγών του ΠΑΣΟΚ, με τρελαίνει, την θεωρώ σαν το πιο εξαίρετο δείγμα μεταμοντέρνας αποδόμησης του δυτικού πολιτισμού, ή κοινώς σαν τον ακρογωνιαίο λίθο του όλα για την πάρτη μας και το Cayenne SUV μας. Σμουτς αγάπες. Νά'στε καλά που με διασκεδάζετε πάντα, εσείς, ο Θεός σχωρέστον Κάτμαν, και η Βέρκα Σερντούτσκα. Long live postmodern deconstructism και Ντεριντάχτα, ντέρι-ντέρι ντα!

Σπουδάζοντας τη λογική των εμπρησμών

Tου Xρηστου Γιανναρα

Τη σημερινή επιφυλλίδα θα τη διαβάσει ο αναγνώστης όταν θα έχει ήδη ψηφίσει ή θα έχει πια αποφασίσει τι θα ψηφίσει. Θα διαθέτει επομένως τη νηφαλιότητα να διακρίνει εδώ μια απόπειρα λογικής πρωτίστως ανάλυσης.

Σε περίπτωση φόνου ο ανακριτής αναζητεί πρόσωπα με δηλωμένη αντιπάθεια, μίσος, εχθρότητα για το θύμα. Πρόσωπα που θα επέχαιραν για τον θάνατό του. Αν υπάρχουν, είναι οι πρώτοι ύποπτοι ως αυτουργοί του φόνου. Αυτό υπαγορεύει η ανακριτική λογική.

Στην περίπτωση του εμπρησμού μεγάλων τμημάτων της χώρας στο φετινό καλοκαίρι, το ενδεχόμενο αντιπάθειας, μίσους ή εχθρότητας για τα δάση δεν οδηγεί στους αυτουργούς του κακουργήματος. Λογικά μοιάζει γονιμότερο το ερώτημα: ποιος επιχαίρει για την πυρπόληση ή ποιος θα είχε συμφέρον από έναν εμπρησμό τέτοιας έκτασης.

Σε επιμέρους περιπτώσεις τόσο η λογική όσο και κάποιες απτές αποδείξεις παραπέμπουν σε συμφέροντα ατόμων ή «συνεταιρισμών» (δηλαδή συμμοριών) που αποβλέπουν στην οικοπεδοποίηση δασικών εκτάσεων (και κατά κανόνα την πετυχαίνουν με τη βοήθεια ανήθικων πολιτικών). Αλλά η σκοπιμότητα οικοπεδοποίησης αποκλείεται όταν πυρπολούνται δάση σε δύσβατες, εντελώς απρόσιτες περιοχές και με συγχρονισμένη ανάφλεξη σε πολλά σημεία ή με φωτοβολίδες ορατές από απόσταση. Εκεί τα ενδεχόμενα κίνητρα είναι δυσδιάκριτα και αμφίβολα, ευνοούνται ποικίλες μυθοπλασίες. Τότε και το ανακριτικό έργο θα βασιστεί αναπόφευκτα σε συμπεράσματα της λογικής ανάλυσης κυρίως – λιγότερο ή καθόλου στη φιλύποπτη φαντασία.

Ρεαλιστικό για την ανακριτική λογική μοιάζει το ερώτημα που τίθεται και στην περίπτωση του φόνου: ποιοι επιχαίρουν για το κακούργημα. Και όταν τεθεί το ερώτημα, δύσκολα μπορεί κανείς να αρνηθεί το πασίδηλο: Οτι αυτοί που απροκάλυπτα και προκλητικά επέχαιραν με τους εμπρησμούς ήταν –ναι, απροσχημάτιστα– οι παρουσιαστές των «ειδήσεων» στα κομματικά τηλεοπτικά κανάλια. Κάθε καινούργια φωτιά συδαύλιζε τον ενθουσιασμό τους, σαφώς ηδονίζονταν με κάθε χωριό που καιγόταν και με τον αριθμό των νεκρών που μεγάλωνε. Προσποιούνταν και κάποια κατήφεια, κάποιες συναισθηματικές κορώνες τάχα θλίψης και οργής, όμως, η χαρά τους δεν κρυβόταν, ξεχείλιζε, ράγιζε τη μάσκα.

Βεβαίως και έχουν άλλοθι, δεν είναι οι φυσικοί αυτουργοί των εμπρησμών. Επέχαιραν, επειδή κάθε καινούργια φωτιά, κάθε επιπλέον νεκρός επιβεβαίωνε την ανικανότητα των κομματικών τους αντιπάλων, αυτών που τους είχαν αποκλείσει (σχετικά πάντοτε) από το γλεντοκόπι της εξουσίας. Αλλά τόσο η χαρά, ο ενθουσιασμός, ο ηδονισμός τους για την καταστροφή όσο και το κίνητρο (να τεκμηριώσουν την ανικανότητα των αντιπάλων τους) μεταβίβαζε μανιασμένο πάθος στον ψυχισμό κρετίνων οπαδών απανταχού της χώρας. Και όπως οι ψυχοπαθολογικού κρετινισμού «ποδοσφαιρόφιλοι» για να επιδείξουν τη δύναμη της «ομαδάρας» τους, θα βγουν στους δρόμους και θα κάψουν αυτοκίνητα, θα σπάσουν βιτρίνες, έτσι υπάρχουν και ανεγκέφαλοι «κομματόφιλοι» (κατά το «νεκρόφιλοι») έτοιμοι να συντονιστούν με τον ηδονιστικό ενθουσιασμό των ομοφρόνων τους στο κομματικό «γυαλί». Τυφλοί από το κομματικό πάθος δυνάμει εμπρηστές.

Η ανακριτική λογική δεν μπορεί να αγνοήσει ένα ακόμα ρεαλιστικό δεδομένο: Ποιοι αντέδρασαν, με ποιον μεθοδικό συντονισμό και πόσο μένος στη νύξη του πρωθυπουργού ότι οι εμπρησμοί ακολουθούσαν οργανωμένο σχέδιο. Η λογική της νύξης ήταν προφανέστατη: δεν μπορεί να είναι προϊόν τυχαιότητας ή των οποιονδήποτε έκτακτων καιρικών συνθηκών η ταυτόχρονη εκδήλωση τόσων δεκάδων πυρκαγιών στα σημαντικότερα δάση της χώρας, με πολλές και περίπου ταυτόχρονες εστίες ανάφλεξης η καθεμιά.

Απλή αναφορά του πρωθυπουργού στο αυτονόητο, αλλά η ένταση και η προέλευση της αντίδρασης ήταν έκπληξη: Συντονίστηκε αμέσως και μεθοδικότατα σε όλο της το εύρος η γνωστή «συντεχνία», η μονολιθικά ομόφρονη σε όλα τα θέματα τα λεγόμενα (για δυσφημισμό) «εθνικά». Οι ίδιοι «διανοούμενοι», δημοσιογράφοι και πολιτικοί που, ανεξάρτητα από κόμμα ή παράταξη, προπαγάνδισαν με φανατισμό την πλεκτάνη Ανάν, χλευάζουν σαν κατάπτυστο «εθνικισμό» τη λαϊκή αντίδραση στον σφετερισμό του ονόματος «Μακεδονία» από τα Σκόπια, δικαιολογούν την άνευ όρων είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε., μάχονται για να επιβληθεί στα σχολεία η διατεταγμένη διαστροφή της ελληνικής Ιστορίας. Αυτοί οι ίδιοι και πάλι ξεσηκώθηκαν να περιγελάσουν τη «συνωμοσιολογία», να αρνηθούν μετά βδελυγμίας κάθε ενδεχόμενο ύπαρξης οργανωμένου σχεδίου των εμπρησμών, να υπερασπίσουν με πείσμα που εκπλήσσει την «τυχαιότητα» των εμπρησμών.

Αυτό το συντονισμένο και πάλι πείσμα πονηρεύει (βάζει σε υποψίες) την ανακριτική λογική. Αραγε μπορεί πραγματικά να συνδέεται ο φρικιαστικός εμπρησμός τόσο μεγάλου τμήματος της χώρας με κάποιο από τα λεγόμενα (για χλευασμό) «εθνικά» θέματα; Ποιο από αυτά τα θέματα πρόκειται να τεθεί σύντομα επί τάπητος και χρειάζεται για χάρη του να υπονομευθεί καίρια η λειτουργία του κράτους, να αποσταθεροποιηθεί το πολιτικό σύστημα, να μεταβληθούν οι εσωκομματικές ισορροπίες;

Η νηφάλια και απροκατάληπτη λογική ανάλυση δεν μπορεί να παραβλέψει ότι τον «ξένο παράγοντα» τον απασχολεί κατά προτεραιότητα η υπόσχεσή του να παραχωρήσει την Κύπρο στην Τουρκία μέσω κάποιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν. Διέθεσε τεράστια ποσά ο «ξένος παράγων» για να εξαγοράσει την υπερψήφιση από τους Ελληνες της Κύπρου του σχεδίου Ανάν και δεν την πέτυχε. Χωρίς μισόλογα έχει δηλώσει ο «ξένος παράγων» ότι ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος είναι το εμπόδιο για να «λυθεί» οριστικά το Κυπριακό.

Οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο εγγίζουν. Για τη λογική ανάλυση είναι προφανές ότι, προκειμένου να ανατραπεί στις εκλογές αυτές ο πρόεδρος Παπαδόπουλος και να προωθηθεί ταχύτατα κάποια παραλλαγή του συνταγματικού τερατουργήματος Ανάν, προαπαιτείται κυβερνητική μεταβολή και στην Ελλάδα. Με Καραμανλή ή και με Ευάγγελο Βενιζέλο ο «ξένος παράγων» δεν μπορεί να έχει σιγουριά. Σιγουρεύεται ή με «Γιωργάκη» ή με Ντόρα, εκτεθειμένους προπαγανδιστές της πλεκτάνης Ανάν. Γι’ αυτό και έπρεπε ο Καραμανλής να τρομοκρατηθεί (όπως ο Σημίτης στα Ιμια) και να διασυρθεί για τη φανερή του ανικανότητα. Υποχρεωτικά θα τον διαδεχθούν στην κυβέρνηση και στο κόμμα οι αποδεδειγμένα «βολικοί».

Η λογική ανάλυση βασίζεται σε ενδείξεις, αν υπήρχαν αποδείξεις θα ήταν περιττή, οι αυτουργοί των εγκλημάτων θα είχαν οδηγηθεί στο εδώλιο. Για τα πολιτικά εγκλήματα (συν τους εξήντα επτά φρικώδεις φόνους) υπάρχουν μόνο ενδείξεις και μεγάλο περιθώριο συνωμοσιολογίας. Η λειτουργία της δημοκρατίας προϋποθέτει ψηφοφόρους ικανούς να ξεχωρίζουν τη συνωμοσιολογία από τη λογική ανάλυση.

2007-09-11T15:54:00.000-07:00

Το μάθημα της ανατομίας (άκου πτώμα να μαθαίνεις)

Οι φωτιές με αρρώστησαν εν τέλει. Παράδεισοι που έζησα τη μισή μου ζωή χάθηκαν και πάνε. Μαζί τους έχασα μια πατρίδα, την πίστη στην πατρίδα μου, την πίστη στους ανθρώπους. Δεν είναι ο φυσικός χώρος που λέγεται Ελλάδα πλέον η πατρίδα μου. Η πατρίδα μου ζει σε παλιά σχολικά βιβλία ιστορίας, λογοτεχνίας, στα ποιήματα του εξόριστου Καβάφη, στα θεωρήματα του εξόριστου Καραθεοδωρή, στις συνθέσεις του εξόριστου Θεοδωράκη και του ξενιτεμένου Ξαρχάκου, στις παροικίες Ελλήνων Αιγυπτιωτών της Λωζάννης, στην έρημο της Αριζόνας και στα βουνά της Πενσυλβάνιας, στο Γκρικτάουν του Τσικάγκο, στη Μελβούρνη, στα Ρουμανάκια και Αραβάκια που ψέλνουν ελληνικά το Χριστός Ανέστη στα ελληνικά μοναστήρια της Αμερικής, στις καρδιές προσήλυτων αμερικάνων ορθοδόξων μοναχών, μα και στη δική μου καρδιά. Ξανάρχισα το κάπνισμα, πλακώθηκα με άπειρο κόσμο και δεν του ξαναμιλάω πια, έμπλεος οργής, αγανάκτησης ούρλιαζα στη μέση του κάμπου και μετά περίσσεψε κι άλλη οργή που'μού φαγε τα σωθικά γιατί φαγώθηκαν τα χωριά των παππούδων μου από την εγκληματική αμέλεια, την προδοσία, τον δόλο, την αήττητη βλακεία ανθρώπων που δεν είναι πια συμπατριώτες μου, τους κατέταξα στην κατηγορία των τεράτων.
Πυρέσσουσα και με τη φωνή κλεισμένη, είδα πως μαζί με όλα τ'άλλα πέθανε το γουρούνι στον άνεμο.
Η πρώτη μου επαφή μαζί του ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ στο Κεφαλόβρυσο κάτω απ'το κοσμοδρόμιο των ευκαλύπτων, ένας απερίγραπτος τύπος για να με ρίξει άρχισε στα καλά του καθουμένου να μου ανακοινώνει το μάθημα της ανατομίας. Ήταν όπως έμαθα αργότερα η τρίτη και τελευταία απόπειρά του, κι αν δεν έπεφτα ούτε με τον ΝικολαΪδη, πραγματικά δε θα άξιζα. Όχι μόνο έπεσα -και καθώς ήταν η πρώτη φορά που έπεφτα, πιτσιρικάκι τότε, έπεσα για τα καλά και με τα μούτρα - αλλά και ανακάλυψα τις βαθειά Νικολαϊδικές ρίζες μου: τους δίσκους που μάζευα από μικρή, την εμμονή στην ανταρσία και στη φυγή, στα road trips στους αμερικάνικους δρόμους, στις ροκ'ν'ρολ γκόμενες και στις μοιραίες τουράρες, στην αυθάδεια που τσακίζει κόκκαλα , την αυθάδεια του "καλά κλάσε" και του "δε γαμάω γριές", και στην επανάληψη του Blueberry Hill μέχρι να λιώσει ο δίσκος. Κυρίως όμως ανακάλυψα όλως τυχαίως ότι ο πατέρας μου, που μέχρι τότε ήξερα ως σοβαρό μαθηματικό και τρελό βάζελο, ήταν ένα από τα αυθεντικά γουρούνια στον άνεμο, σύχναζε με τα άλλα ρεμάλια στο Ροζί Κλαίρη φορώντας δερμάτινο Avirex μπουφάν, και βρίζοντας δοσίλογους στα καλιαρντά. Όταν μάλιστα είχα αγοράσει δώρο για έναν άλλον ανυπόληπτο τύπο τα Γουρούνια στον Άνεμο, η μητέρα μου ξετύλιξε το βιβλίο κι άρχισε να το διαβάζει. Το βρήκα μισοδιαβασμένο και έγινα τούρκος. Της ζήτησα εξηγήσεις και εκείνη θεώρησε πως έπρεπε να μου εξηγήσει γιατί δεν το διάβασε ολόκληρο: "Ξεκίνησα να το διαβάζω, αλλά στη μέση το άφησα γιατί μου θύμιζε κάποιον που ήθελα να ξεχάσω". (Ώπα βγάλαμε λαυράκι σκέφτηκα και ρώτησα) "Ποιον;" "Τον πατέρα σου πριν παντρευτούμε." ήταν η απάντηση που με αποσβόλωσε αρχικά, έβαλε σκόρπια στοιχεία και τα πάντα στη θέση τους μετά, και πολύ μετά μ'έκανε περήφανη που έτσι καταταγόμουν στην ίδια συνομοταξία με τον Συμεών Αστρά.

Στη ζωή μου το μάθημα της ανατομίας το άκουσαν κανα δυό όσο το χρειάστηκαν. Κι έφυγα, ήρθα εδώ και δη στην Καλιφόρνια για να ζήσω αναλαμπές από το 50s όνειρο, the Gernsback Continuum, που τόσο βαθειά φύτεψε μέσα μου αυτός και όλα τα υπόλοιπα γουρούνια στον άνεμο. Είμαι σίγουρη ότι ο Νικολαϊδης βγήκε από το σπίτι εκείνο στην Κηφισιά που τον είχαν περικυκλώσει ξανθοί χαφιέδες και ρουφιάνοι δοσίλογοι, βγήκε μαζί κι από το Ελληνιστάν που το σφύζουν ολόγυρα ασπόνδυλα επιθετικά μαλάκια του αισχίστου προδοτικού είδους, για να βρει την αιώνια Έλσα του, κι όσους άλλους ήρωες σκότωνε σε κάθε ταινία του γεμάτη από στερεοφωνικά και μαρμελάδες, τον Αργύρη, τη Σοφία, τον Συμεών, τα λοιπά κουρέλια. Είχαμε τις διαφωνίες μας όσο ήταν εν ζωή, αλλά για ένα πράγμα που έχει πια χαθεί στη χώρα που κάποτε έλεγα πατρίδα, μού ήταν απολύτως σεβαστός: ήταν έντιμος. Τράβηξε κατ'ευθείαν στην αλήθεια του χωρίς να του καίγεται καρφί για όλους εμάς.
Άντε λοιπόν με τη σειρά μας να την κάνουμε κι εμείς σιγά σιγά...

Τι γίνεται επάνω;
Επάνω εντάξει, όλα καλά επάνω.
Κοίτα, κοίτα. Άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί, εντάξει.
Ξέρεις κάτι;
Τι;
Δε μ’αρέσει έτσι.
Και πώς το περίμενες δηλαδή;
Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Κάπως αλλιώς, πάντως όχι έτσι. Πάω μια βόλτα στον δρόμο. Τουλάχιστον αν όλα αυτά δεν γίνονται από φόβο ή από ανία, ή από συναδελφική διάθεση. Μ’αγαπάς λίγο;
Σσσς, όχι μεγάλα λόγια δεν είπαμε.
Μάλιστα. Δηλαδή μ’εσένα πώς γίνεται; Κατεβάζουμε το φερμουάρ, ξεκουμπώνουμε το παντελόνι, παπ, τελειώσαμε;
Δε με παίρνει για περισσότερα.
Μάλιστα. Άκου τώρα το μάθημα της ανατομίας: Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος, ο εγκέφαλος που διψάει γι’αλήθεια και ποτέ δεν του δίνουν αρκετή και ποτέ δε χορταίνει. Κι αυτή εδώ είναι η κοιλιά που διψάει για τροφή. Κι αυτό εδώ κάτω είναι το φύλο που διψάει για έρωτα γιατί νιώθει μοναξιά πότε πότε. Εγώ στη ζωή μου τά’θρεψα, τα χόρτασα και τα τρία, όσο μπορούσα κι όσο ήθελα. Εσύ, την κοιλιά σου λίγο, με φασκόμηλο βέβαια, αλλά από αλήθεια, από έρωτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Μόνο φουσκωμένα λόγια και καμώματα και πόζες. Της αφήνει το χέρι, το μάθημα τελείωσε ε, μπορείς να πηγαίνεις.

Ξέρεις πώς χορεύεται αυτό; Κουρέλι!

2007-09-11T00:09:00.000-07:00

Εννιά Εννάτου 1998 – Εννιά Εννάτου 2007

Ο μαγικός αριθμός 9

πάντα μου θύμιζε το μέλλον, ακουγόταν σαν έννοια, μια ένοια μακρινή, μια έννοια μελλοντική που σήμαινε αυτά που έμελλε να’ρθούν. Σήμαινε επίσης τον κύκλο, το σημείο εκκίνησης και τέλους, την ευθεία που συναντά τον εαυτό της κάπου στο υπερπέραν. Έκλεισα 9 χρόνια εδώ, 9 αγάπες, έτσι όπως τ’άνοιξα ένα κρύο και δυσοίωνο απόγευμα στο LAX, με την ίδια αναλογία μεγαλύτερης πίκρας απ’ό,τι προσδοκίας. Ωστόσο σε απόλυτα ποσά έχοντας πολύ λιγότερα και από τα δύο, ή μήπως είναι εννέα; Διέσχισα ηπείρους και ωκεανούς και ορισμένες φορές ήταν πιο όμορφα κι από ένα όνειρο γιατί μια καινούρια αγάπη χυνόταν σα μέλλι κι από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος ανέτειλλε. Και μετά; Μετά συνήθως έπρεπε να γυρίσω πίσω, στο καθήκον της αρνήσεως. Ρωτήθηκα πολλές φορές και πάντα είπα όχι. Ίσως ένα όχι τόσο σίγουρο και έντιμο “όχι”, μα σίγουρα ένα “όχι” χωρίς περιστροφές. Γιατί λοιπόν να το φέρω τόσο επί πόνου; Τον κόσμο τόσο που γύρισες, έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Αμερικές τι σημαίνουν.
Γιόρτασα βλέποντας την θυσία και εννοώντας κάθε ν και κάθε αναστεναγμό του Αντρέι. Συλλογίστηκα ξαναδιαβάζοντας το Συμπόσιο με εισαγωγή από τον Συκουτρή και μειδιώντας με τα σχόλιά του, έκανα τις απαραίτητες σπονδές με ρώσικο νερό.
Και σε μια από τις λιγοστές πλέον στιγμές επιφοιτήσεως που διαθέτει το κατάστημα κατάλαβα επίσης και τι σημαίνει το τραγούδι που μέχρι πρόσφατα το μόνο που μου θύμιζε ήταν εκείνη τη βόλτα στο Ολυμπιακό Πάρκο της Λωζάννης απ’όπου ξεπρόβαλε μέσα από τις νερολακούβες της ζωγραφισμένης από τον Cezanne Leman pleines d’ Evian ένα ουράνιο τόξο που εξέπεμπε στο υπεριώδες και με προκάλεσε να τσαλαβουτήξω στην άκρη του.

2007-07-05T10:54:00.000-07:00

Επικήδειος

Τώρα που το ανέντιμο αυτό blog συναντήθηκε με τον λόγο ύπαρξής του, η σύγκρουση ήταν τόσο κολοσσιαία που προκάλεσε ρωγμές στην συνεχή χωροχρονική υφή των strings των συμπάντων του σύμπαντος κόσμου. Το αποτέλεσμα ήταν να συμβούν διάφορα περίεργα στο δικό μου σύμπαν, τώρα, στο παρελθόν και στο μέλλον.

Ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω από τη σκοτεινή μηχανοκίνητη πόλη, κι αφού γνώριζα πως θα ερχόμουν εδώ, μια χιονισμένη μέρα του Γενάρη στη Walnut, όπου είχα πάει για καφέ, άκουσα από το τοπικό δισκοπωλείο που βάζει μουσική στα ηχεία του στον δρόμο το απόλυτο τραγούδι landmark της ζωής μου: Traveling Light. Η πόλη με αποχαιρετούσε με τον γλυκύτερο τρόπο, και συνειδητοποίησα πως τελικά μετά από 4.5 δύσκολα χρόνια, με είχε αγαπήσει.

Ερχόμενη εδώ, με περίμενε στον τοίχο δίπλα στο γραφείο μου και απέναντι από τους ανελκυστήρες άλλο landmark, για να καταλαβαίνω επιτέλους σε ποιον όροφο προσγειωνόμουν, και είναι κομμάτι δύσκολο σε τέτοια κτίρια ανέπνευστης σοσιαλιστικής αρχιτεκτονικής, με τόσο κακά vibes που επηρεάζουν τον ευαίσθητο ψυχισμό πτωχών μεταπτυχιακών μαθηματικών - ε καλά δε θέλει και πολύ- και τους αναγκάζουν να κάνουν μακροβούτια στις πρασιές από τον 9ο όροφο: ένα mural με μια κανονική κατανομή και ένα τεράστιο Σ επάνω της. You are here. You are normal. You are part of the normal distribution. Oh well, το κτίριο επιτέλους ανακαινίζεται, κι ακόμα κι αν εμείς μετακομίζουμε γενικώς για άλλα κτίρια κι άλλους τόπους, ένα ουδέτερο primer αρχικά κι ένα γαλήνιο μπλε αργότερα κάλυψε το Σ και την κατανομή εδώ και κανά δυο εβδομάδες. Δεν το είχα παρατηρήσει, μέχρι που σε μια απίστευτη σύμπτωση, όπου οι 3 άμεσα ενδιαφερόμενοι έδειξαν ξεχωριστά τους χαρακτήρες τους -ανοιχτή ακρόαση και κατά φαντασίαν υπεροχή και manipulation, θρασυδειλία κι εκδικητικότητα, και plain jolly good old mood αντίστοιχα, συνειδητοποίησα πως μετά το ουδέτερο primer της καθημερινότητας χρόνου, έρχεται ένα κατ'επιλογήν χρώμα για να χαρακτηρίσει την βαθύτερη ουσία των ανθρώπων. As for me, όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως έχω μια αχρωματοψία στα ψώνια γι'αντικείμενα: βλέπω μόνο μπλε σε διαφορετικούς τόνους, κάτι που έγινε ακόμα πιο έντονο, όταν ηθελημένα απομακρύνθηκα από τη Μεσόγειο.

Πηγαίνοντας για καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, φορώντας μόνο ένα κόκκινο μπικίνι, κρατώντας μόνο ένα μπουκάλι νερό, κι έχοντας μόνο το αρουλίνι να τρέχει ολόγυρα στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, συνειδητοποίησα επιτέλους πως ο παρανοϊκός μου φόβος χρόνια τώρα είχε εξαφανιστεί, η χώρα μου, η Χώρα, δε μ'απέβαλλε, μ'εναγκαλίστηκε, την φέρω μέσα μου όπου κι αν πάω. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι επάνω της άλλαξαν, δε χρειάστηκε να βρω τον δρόμο για το Ιξτλάν, γεννήθηκα γνωρίζοντάς τον.

Καλά δε μιλάω για το τρελό πανηγύρι της τρέχουσας ζωής μου, τόσο τρέχουσας, που δεν προλαβαίνω όχι να κοιμηθώ, αλλά ούτε και να φάω. Σόρυ αγάπες που είμαι ακριβοθώρητη, νομίζω όμως ότι έτσι μ'αγαπάτε περισσότερο.

2007-03-19T17:58:00.000-07:00

Me gusta viajar, me gustas tu.

Kατεβαίνοντας μέχρι την Αγία Βαρβάρα and down the memory lane, βρήκα το παρελθόν και χαμογέλασα. Είναι κι αυτό κάτι, μη νομίζεις. Να μπορείς να χαμογελάς απέναντι σε όσα σ'είχαν φέρει στο χαμηλότερο σημείο της ύπαρξής σου.

Στην άκρη του πολιτισμένου κόσμου και των κάθετων τεράστιων υδάτινων όγκων, εκεί που η γραμμή του ορίζοντα τεμμαχίζεται από φοίνικες και ιλιγγιώδεις γέφυρες και τα σύνορα πιο πέρα αποπνέουν ανάμεικτη μυρωδιά συνεχούς μέθης και ξηρής φορμόλης, ήταν προφανές πως δεν ήμουν προετοιμασμένη για αυτή την έκπληξη: δύο τεράστια λευκά κήτη σε μια δεξαμενή που προσομοίαζε στην εμφάνιση και στη θερμοκρασία νερά αρκτικών κύκλων. Έπλεαν αμέριμνα και αδιάφορα για όσους στέκονταν από πάνω τους θαυμάζοντας τις αλάνθαστα λείες πλάτες τους και διασκεδάζοντας με τα παιχνίδια που έκαναν ολόγυρα τρεις φώκιες. Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή και επιβλητική η αξιοπρέπεια των σοφών σε αιχμαλωσία, αυθεντικά και χτυπητά παράταιρη στο ολότελα τεχνητό περιβάλλον ευτυχίας, στην οποία σ’εκπαιδεύουν και σε πουλάνε τόσο γρήγορα όσο σου χρειάζεται να χαζέψεις ένα κουτσοδόντικο κοριτσάκι να καταβροχθίζει το τεράστιο μαλλί της γριάς που μόλις του αγόρασαν. Κι όσο δε συναντάται το βλέμμα τους με το δικό σου μπορείς να μιλάς γενικά κι αόριστα για το μεγαλείο της φύσης. Μα σε λίγο κατεβαίνεις χαμηλά για να τα χαζέψεις και από τα πλευρικά τοιχώματα της πισίνας προτού προωθηθείς στο ανάλογο τμήμα με τ’αναμνηστικά δώρα. Ήμουν απλά τυχερή που ήμουν εκεί την κατάλληλη στιγμή ή με διάλεξε η μικρή Beluga για να κολυμπήσει μπροστά μου, να ευθυγραμμίσει το βλέμμα της με το δικό μου, και σείοντας τα χείλη της να μονολογήσει με ήχους από τα βάθη των ωκεανών και των αιώνων. Και να με σηκώσει από την λήθη του κατά συνθήκην παρατηρητή. Δεν ήταν εκείνη η εγκλωβισμένη σε δεξαμενή. Η ομορφιά συνίσταται στο ότι η μικρή Beluga με το βαθύτερο από τον Ειρηνικό και γαληνότερο από το μπλε που την περιβάλλει βλέμμα ανασείει στον καθένα τελικά και στέλνει εικόνες που έχει μέσα του βυθισμένες, προσπερνώντας τον με χάρη πλάσματος που κάποτε πετούσε, χωρίς να του αφήνει χρόνο αντίδρασης και περιθώρια ν’αναρωτηθεί αν αυτό που μόλις είδε οριζόταν από την τυχαιότητα ή ήταν εξ αποκαλύψεως αλήθεια.

Προχώρησα μουδιασμένη και για το υπόλοιπο της ημέρας δεν χαμόγελασα. Είχα θυμηθεί τον άνθρωπο χωρίς πόδια, που μέσα στη βουή της πόλης, μιας άλλης πόλης, της δικής μου, πουλούσε σιωπηλός λαχεία χωρίς ποτέ να διαλαλεί πότε κληρώνει, ή πόσα τυχερά νούμερα έχει. Δεν ξέρω αν το έβρισκε ειρωνικό, όμως κάθε εβδομάδα μελετούσε τελείως απορροφημένος κι από ένα διαφορετικό πολυτελή τόμο στην Προελληνική Τέχνη, στην Commedia dell’Arte, στην Αρχιτεκτονική των Κυκλάδων, στα νομίσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Κι εγώ φανταζόμουν πως όλα αυτά τα πανάκριβα βιβλία τα δανειζόταν από κάποιον καλό φίλο του που δούλευε σε σκονισμένο βιβλιοπωλείο. Ήταν σκεβρωμένος και γέρος, όλος ο θώρακάς του δεν πρέπει να ήταν πάνω από μισό μέτρο, μισό μέτρο άνθρωπος και μου φαινόταν λίγο ψηλότερος από τ’αγάλματα πίσω του, που επέβλεπαν και προστάτευαν την πόλη από ψηλά: “Wir, die sie lieben…” Δεν είχα αγοράσει ποτέ λαχείο από τον άνθρωπο χωρίς πόδια. Νόμιζα ότι τον θαύμαζα από μακριά. Μια μέρα, έβγαινα λίγο πιο ψηλά στον ίδιο δρόμο, σχεδόν χοροπηδώντας, χαρούμενη για το πανάκριβο ζευγάρι παπούτσια που μόλις είχα αγοράσει. Τον είδα μπροστά μου, να κάθεται στη μέση του πεζοδρομίου, με λίγα κέρματα στην τραγιάσκα του να ζητιανεύει. Ισορρόπησα για λίγο στα καινούρια μου ψηλά τακούνια και ζύγισα το βλέμμα μου στο κέντρο της τραγιάσκας. Άφησα αστραπιαία όσα χρήματα είχαν περισσέψει στο πορτοφόλι μου κι έτρεξα κλαίγοντας προς την πρώτη στοά που θα μ’έκρυβε, όπως συνήθιζα να κάνω από μικρή, όταν τα πράγματα πήγαιναν τελείως στραβά.

Πριν φύγω τον είδα που με κοίταξε με το ίδιο βλέμμα της μικρής Beluga,το ίδιο βλέμμα που με κοίταξε μέσα από τις σελίδες ενός κόμικ ο άνθρωπος με τις πατερίτσες και τη σακούλα αντί για παπούτσι, το ίδιο βλέμμα που είδα σε έναν άλλο παππού στην έρημο. Λαχειοπώλες που γίνονται ζητιάνοι, ζητιάνοι που γίνονται κόμικ, και παππούδες σκεφτικοί στην έρημο. Στην άκρη και στα σύνορα του πολιτισμένου κόσμου, δεν έχει σημασία υπό ποια ιδιότητα, μένουν μόνο οι Άγγελοι.

2007-02-26T15:03:00.000-08:00

Εμένα τ'άλλα παιδάκια δε με παίζουν....

(Όχι χαζό, σε παίζει ο crehy , ο διπλωματικός λαθρεπιβάτης , το heli σου και ο identity cafe ... :)

Eίμαι bipolar από τα 14. Απορίας άξιον πώς γλίτωσα την αυτοκτονία τόσα χρόνια. Γνωρίζοντας πως η μανιοκατάθλιψη έχει αυξημένα ποσοστά στην Ελλάδα λόγω της επιμειξίας αιώνων, τα κατάφερα να μη γίνω ο τρελός του χωριού, μόνο και μόνο γιατί επέλεξα να φύγω μακριά. Αν γυρίσω πίσω, έχει να πέσει πολύ γέλιο στην κεντρική πλατεία. Παρολαυτά μη νομίσεις πως ο ένας πόλος ήταν ισχυρότερος του άλλου, όχι φίλε μου. 'Ήμουν στο διηνεκές απουσιολόγος, σημαιοφόρος, παιδί κουμπί, πρόεδρος του 15μελούς, intimidating figure στο σχολείο, αριστούχος φοιτήτρια, χορεύτρια κλασσικού χορού, εθελόντρια στην GreenPeace, πρώτη στα μαθήματα, πρώτη στον αγώνα, μπλα μπλα μπλα, για να καταλήξω χρόνια μετά plain vanilla depressed lab rat.
Η κατάσταση αυτή θυμίζει λίγο τα Mandelbrot sets, απειριζόμενη 1D γραμμή περικλείει κάτι πεπερασμένο και λίγο σε 2D. Mη σου πω το υπέροχο τίποτα.

Ό,τι λεφτά έβγαζα από τα 13 μέχρι τα 23 τα έδινα σε δίσκους. Δε θα με πιστέψεις αν σου πω ότι δε θυμάμαι καν τα ονόματα των περισσότερων δισκοπωλείων που πήγαινα στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στο Λονδίνο για να μαζέψω το Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, το Exile on Main Street, τ'άπαντα των Roxy Music, το Subterranean Homesick Blues, το Kind of Blue, όλα σε βινύλιο, πρώτες εκδόσεις (οκ κάποια από αυτά γερμανικές) και καινούρια, αλλά είναι αλήθεια. Όταν πάτησα το πόδι μου πρώτη φορά στην Καλιφόρνια πριν 9 χρόνια, γονάτισα σχεδόν κλαίγοντας από χαρά επειδή είχα βρει σε mint condition το Fresh των Sly and the Family Stone και το Surfin' Safari, το προσωπικό μου απόλυτο καλιφορνέζικο όνειρο. Οι δίσκοι μου είναι καλά κλεισμένοι σε μια ντουλάπα στην Αθήνα, και πάντα λέω ότι θα έχω μετακομίσει μόνιμα στην Αμερική, όταν αποφασίσω να μετακομίσω τους δίσκους μου. Προφανές, ακόμη δεν το έχω κάνει. Επίσης το να σου πω ότι σου αφήνω όλους τους δίσκους μου όταν πεθάνω είναι η προσωπική μου έκφραση απόλυτης αγάπης και αφοσίωσης. Κατά καιρούς είχαν καναδυό αυτό το χρίσμα -κακώς-, τρέχουσα κάτοχος δικαίως είναι η Τανάνς.
Σταμάτησα ν'αγοράζω δίσκους όταν σταμάτησα να βλέπω τη ζωή σαν εκδρομή στον ζωολογικό κήπο.

Η μόνη φορά που φοβήθηκα για τη ζωή μου ήταν όταν μου την έπεσε η ρώσσικη μαφία στο Κίεβο. Ντρέπομαι να πω πως έχω κάνει τις απίστευτες μαλακίες τόσα χρόνια, σε τόσες χώρες, να περπατώ μόνη μου στις 3 και στις 4 το πρωί σε πόλεις άγνωστες και επικίνδυνες, να χάνομαι στην έρημο και να χτυπώ πόρτες σε trailer park units, ν'ανεβαίνω και κατεβαίνω το Grand Canyon σε μία μέρα, να κάνω skydiving προσπερνώντας την βασική εκπαίδευση μόνο και μόνο γιατί είχα τρομερό πονοκέφαλο και σκεφτόμουν ότι αν δεν άνοιγα το αλεξίπτωτο τουλάχιστον θα πέρναγε ο πονοκέφαλος, να επιδίδομαι σε road raids κάνοντας ελληνικά κωλοδάχτυλα σε αμερικάνους οδηγούς -δεν τα καταλαβαίνουν χε-χε-χε, νομίζουν ότι τους χαιρετάς, το πρόβλημα είναι όταν παρασύρομαι και κάνω ελληνικά κωλοδάχτυλα σ'έλληνες οδηγούς- οδηγώντας την γριά Susie Q, την Αlfa GTV μου που ψόφησε και πάει η χαρά του video game. Ποτέ, μα ποτέ δε φοβήθηκα όχι γιατί είμαι γενναία, τον ίσκιο μου φοβάμαι, αλλά γιατί είχα απλά τη βαρβαρική βεβαιότητα ότι θα έβγαινα αλώβητη. Όταν όμως στο Hydro Park είδα να έρχονται από την απέναντι τρία ξανθά παιδιά και ν'αρπάζουν τη ρωσσίδα φίλη μου, εκεί είδα και όλη τη ζωή μου να περνάει μπροστά μου.
Γλύτωσα μάλλον γιατί είχα φύλακα άγγελο. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για τη φίλη μου.

Όταν ήμουν μικρή, έκανα φάρσες σε υπερατλαντικά τηλεφωνήματα. Νομίζω την ιδέα την είχα πάρει από ένα επεισόδιο του Cosby Show, όπου η Rudy με τον μικρό χοντρό χαριτωμένο φίλο της παίρνουν τηλέφωνα στην Ισλανδία και τους ανακαλύπτει ο μπαμπάς της. Έβρισκα λοιπόν τους διεθνείς κωδικούς και έπαιρνα διάφορες χώρες. Σε μια φάση είχα πει στον εαυτό μου "και τώρα θα πάρω τον Λευκό Οίκο" και σχημάτισα ένα νούμερο στην τύχη. Το μήνυμα που άκουσα -ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΚΑ- ήταν το ακόλουθο: "You have reached the White House. If you need further assistance, please call 456 14 14."
Κανείς δεν πιστεύει αυτή την απόλυτα αληθινή ιστορία. Δεν ξέρω γιατί. Δυό μήνες μετά ο Λευκός Οίκος σε μια κίνηση καλής θέλησης στον Καντάφι νομίζω δημοσιοποιεί το παραπάνω νούμερο με ανακοίνωση που βλέπω στο CNN. Mένω μαλάκας. Second to creepiness degree η επίθεση στο amazon και στο cnn που ξεκίνησε από ένα hackemeno account μου.

Είμαι περισσότερο περήφανη για την πιο ανήθικη πρόταση που μου έχουν κάνει παρά για τ' ακαδημαϊκά μου κατορθώματα. Δεν μπορώ να πω ονόματα και διευθύνσεις γιατί το 6 degrees of separation για τον κόσμο γίνεται 0 έως και negative degrees of separation για τους έλληνες και δη τους έλληνες εξ Ελλάδος στην Αμερική. Μεταφέρω αυτούσιο διάλογο από club κάπου εδώ γύρω:
-I've been watching you dance for some time and I've been meaning to ask you, are you a professional dancer?
-No.
-Would you like to dance professionally?
-That depends, what do you have in mind?
-I have a private venue I would like you to dance at. What do you do for a living?
-I'm a doctor.
-Οh -σαφές βλέμμα απογοήτευσης- well, in any case here's my card.
Tόσα χρόνια πίκρας για το διδακτορικό άξιζαν μόνο και μόνο για την έκφραση του τύπου αυτού. Η πρώτη και τελευταία φορά που είπα τέτοια μαλακία. Είμαι επίσης περήφανη για όλους τους φίλους μου, τους διασκορπισμένους στα πέρατα της γης. Θεωρώ τη φιλία τους το πολυτιμότερο απόκτημα στη ζωή μου. Και ίσως γι'αυτό και μόνο να άξιζε όλο αυτό το ταξείδι, 18 χρόνια τώρα. Κώστα, Αντώνη, Τανάνς, Βαγγέλη, Ιωάννα, Jelena, Γιάννη, Γιάννη, Αντρέα, Λίε, Συμεών, Άρια, Αλεξάνδρα the ball is in your court.

Επίσης Κωστή από το Σπιτάκι, eryx-t , Eσταριάν, Μορ (ζεις;), Φακίρη , παίξτε μαζί μας. Σμουτς.
Υ.Γ. Θείο Τραγί, πώς έμεινες έξω απ'το παιχνίδι;

2007-01-22T19:09:00.001-08:00

Χειμερινά σταφύλια

Σου είπα : Ο χειμώνας μου αξίζει.
Μου είπες : Χειμέρια τα πράγματα, αρχίζουνε τα θαύματα.

Μου είπες : Για όλα αυτά εσύ βλέπεις κάποια εξήγηση;
Σου είπα : Οικογενειακές παιδικές ασθένειες.

Μου είπες : Μια σπίθα αρκεί να φέρει την καταστροφή.
Σου είπα : Ajax, τα κάνει αόρατα.

Σου είπα: Εκ πρώτης όψεως τα πάντα φαίνονται αλλοπρόσαλλα, όμως μια πλέον προσεκτική θεώρησις του συνόλου καταδεικνύει στα έκθαμβα μάτια των παρατηρητών ότι παντού υπάρχει μια καταπληκτική συνέχεια, μία δομή, μία αρχιτεκτονική. Όχι όμως της επιστήμης ή της τέχνης, μα της φύσεως, μη καταλήγουσα εις καμίαν οριστικήν μορφήν.

Μου είπες : Μας κλέβουν και μας διαπομπεύουν στα ζάρια. Όμως πάντα μπορούμε ν'ανοιχτούμε στα κύματα που μας προσμένουν.

Δε σου είπα ότι πάντα με γοήτευε ο μύθος της Ιουδήθ, μάλλον γιατί τέτοιες τελικές λύσεις που αναδύονται μέσα από την αμφισημία είναι πολύ του γούστου μου.

2007-01-12T22:01:00.000-08:00

Mυρίσαι το άριστον

Στα ταξείδια μου, σε κάθε γραφείο που μου τύχαινε να σταθμεύω πάνω από τη λίνια, δίπλα στα εγχειρίδια φυσιολογίας, βιοχημείας και ανώτερων μαθηματικών, κρατούσα πάντα ένα αντίτυπο του Άξιον Εστί: για τις μαύρες ώρες, για εκείνες τις ώρες που μ'έβρισκε το κακό και θόλωνε ο νους. Και όπως σε κάθε ταξείδι είθισται, τέτοιες ώρες υπήρχαν πολλές, και η καθεμία παιδί του Τυφώνα και της Έχιδνας, εντεταλμένη στο άχαρο ημερήσιο έργο της να με νύγει. Χωρίς τη νύξη όμως σε τι κατάνυξη να φτάσεις παιδί του άρπα-κόλλα, του γραπτού/public domain στα ελληνικά αμφιθέατρα, του project των 3 μηνών που σύντμησες σε 3 μέρες; Ίσως έτσι να εξηγείται γιατί πάντα μ΄άρεσε να δουλεύω βράδυ και να ξαναχτίζω τα τετρωμένα.
(Θυμάσαι τζιέριμ; "Πωπώ, πέντε πήγε, Γιάννη σε δύο ώρες πρέπει να είμαι ξύπνια!", σου έλεγα κι εσύ γελούσες. )

Μεγαλώνοντας, αποφάσισα ν'αφήσω την εκκλησιαστική γλώσσα για τον φυσικό της χώρο και να κουβαλώ κάτι λιγότερο πομπώδες, πιο κοντά στα αποστασιοποιημένα μέτρα μου, Τον Μικρό Ναυτίλο. Παραθέτω για το καλό του χρόνου, κι εύχομαι όλους να σας βρει γερούς, υγιείς, χαρούμενους, με ανθρώπους που σας αγαπούν και σας φροντίζουν -κι ας σας σπάνε τα νεύρα ενίοτε . Απολογούμαι δε για την καθυστέρηση, διότι εμένα με βρήκε να περισυλλέγω βακτήρια από εγχώρια αεροδρόμια για καλλιέργειες σ΄έναν πολύ προσωπικό μου χώρο, τα πνευμόνια μου.

Τ'ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο
της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:

(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου
απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι. Που σημαί-
νει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

(2) Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα
δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

(3) Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχή-
ματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται,
και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματι-
στά χαρτιά του o Matisse.

(4) Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προε-
ξέχει το βουνό απ'τή λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή
δεν είναι αφαιρετέα.

(5) Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη
σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

(6) Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι
αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έ χουν η δύ-
ναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

(7) Ένας "Αναχωρητής" για τους μισούς είναι, αναγκαστι-
κά, για τους άλλους μισούς, ένας "Ερχόμενος".

Καλή χρονιά αγάπες ! Χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι!

2006-12-20T15:38:00.000-08:00

12 στιγμές από το 2006 που ήδη ταξιδεύουν προς το α' του Κυνός
(in no particular order of preference)

1. Skinny jeans and 80s are so back baby. Aυτό δεν είναι όμως λόγος γνωστή τελειωμένη λούγκρα του Κολωνακίου να κάνει κόμμωση Jon Bon Jovi channeling David Bowie και το επόμενο πυρηνικό ολοκαύτωμα στου κασίδη το κεφάλι. We're talking about bad hair year. Damn you naive 80s!

2. Πόσες μετακομίσεις σ'έναν χρόνο; Τις μέτρησα, 5. Η καλύτερη ήταν όταν ανέβαινα στην ταράτσα του κτιρίου μου μαζί με τους υπόλοιπους εξόριστους καπνιστές - η τράκα πήγαινε σύννεφο- και απόλαμβανα την θέα του downtown SF και την Golden Gate. Μαγεία. Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα γυφτάκια στα φανάρια. Ζω κυριολεκτικά με κιλά ζωής αποθηκευμένα σε βαλίτσες και υπόγεια.

3. d-fense! Λίγο μετά οι Steelers παίρνουν επιτέλους το 5ο Super Bowl στην ιστορία τους και οι κάτοικοι του Pittsburgh βγαίνουν σε έξαλλους πανηγυρισμούς τρέχοντας ημίγυμνοι στο χιόνι. Take your passion and make it happen!

4. Βρήκα τον παιδικό μου ήρωα, και αποδείχθηκε λίγο μαλακούλης. Εν τω μεταξύ πρέπει να εκκρίνω ουσίες που τραβάνε τους ψυχάκιες απανταχού γης. Damn you naive 80s!

5. Commencement κάμποσους μήνες μετά: being alphabetically privileged, περπατάω πρώτη συνοδεία πίπιζας και κιλτς. Αγνοώ την σκωτσέζικη παράδοση και ακολουθώ τα καλιφορνέζικα έθιμα: I finally got lei-ed :)

6. Σε άφησα. Μου ράγισες την καρδιά. Την κόλλησα σε dt, κάποια κομμάτια λείπουν. Τα ψάχνω ακόμα στις γωνίες που δεν πέφτει πολύ φως.

7. Το καλύτερο πάρτυ της ζωής μου: στα πίσω καθίσματα αλλάζουμε χτενίσματα, περούκες και προϊόντα make-up, τρώμε maltesers και χορεύουμε στη μουσική της Rafaella Cara σαν να μην πέρασε μια μέρα. Damn you naive 80s!

8. Αρουτεμίσου ροκς! (και δαγκώνει, και γρατζουνίζει, και δέρνει, και χορεύει, και πολλά νεύρα έχει αυτό το παιδί. Κυρίως όμως πρέπει ν'αρχίσει να μας δίνει σημειώσεις για το πώς να παίζουμε τους άντρες στα δάχτυλα. Κήήήήήκω!)

9. Η Αριάδνη έρχεται με τη σοφία των 3 χρόνων της και εισάγει τον καινούριο χαιρετισμό Darth Vader (trekie δεικτικός χαιρετισμός): Είσαι κακός!

10. Ιt all went downhill from there, σαν άλλος Σαμψών στο μικρό γαλατικό χωριό, αναφωνώ αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων. Μα τι λέρες επιτέλους υπάρχουν σ'αυτόν τον κόσμο! Τις αντιπαρέρχομαι στη θέα ενός φωτοστέφανου.

11. Κολυμπώ σαν το σολωμό αντίθετα στην pancreatic β-cell hyperplasia, το glioblastoma multiforme, την πνευματική ακηδία, τη μικροθυμία και την στεγανότητα ακαδημαϊκών, χάνω τα πάντα και τα ξαναβρίσκω, εν τέλει προτιμώ να ζω χωρίς αυτά. Xταπόδι είπες; V for βεντούζα που επιβιώνει όποια γυάλα και να της αλλάξουν; Γυναίκα μυστήριο; Μάλλον, αθεράπευτα αφελής.

12. We're gonna party like it's 1987.

2006-11-30T22:06:00.000-08:00

Dude, these are isotopes.

Ο Demetri Martin μαζί με τον Zach Galifianakis κυριεύουν τον κόσμο του comedy central.Τρέμε Conan και λοιπό βαριεστημένο κατεστημένο. Είναι hip, είναι κωμικοί απόγονοι του Βuster Keaton με edge και είναι οικογενειακώς coolεμφανίζουν στα σόου τους τις γλυκύτατες γιαγιάδες και μαμάδες τους.
Αζ φορ μι, dude, I'm so stoked to win this Nobel Prize.

2006-11-19T23:53:00.000-08:00

Είσαι ήρωας απ'άλλο πλανήτη!

Έφαγα την ήττα μου μαζί με τα οργκάνικ γαριδάκια από το Χόουλ Φουντς. Οργάνωνα μυστικά την αναβίωση της ομάδας G , αφού η κολλητή μου μου αποκάλυψε πως ήταν ερωτευμένη και με τον Μαρκ και με τον Τζέισον. Είδαμε την μάχη των πλανητών μια νύχτα υγρή και σκοτεινή σε χαλασμένη έγχρωμη με το μεγαλύτερο χάσλερ του σύμπαντος να κοιμάται και να ονειρεύεται ότι πιάνει επιτέλους τον Κomita Gatoulia, οπότε ν'αφήνει εμάς ήσυχες. Η απογοήτευσή μου για το πόσο lame ήταν σαν κινούμενα σχέδια μετά από όλα αυτά τα χρόνια ήταν τεράστια: όλες οι υποθέσεις ήταν χαμένες ή στην καλύτερη νικούσαν τον Σπέκτρα με ακροβατικά. Πράγμα που εξηγεί τα τόσα γρατζουνισμένα και ματωμένα γόνατα στα προαύλια από τις διαγαλαξιακές μου πτήσεις, καλά άντε, στρατοσφαιρικές περιπέτειες. Μεγάλωσα νομίζοντας ότι αν είσαι ευέλικτος, η ήττα έχει την ίδια γεύση με την νίκη, ή γίνεται μάρκεταμπλε σαν νίκη. Τζάμπα ο κόπος να κατευνάσω ως Μαρκ τις τόσες εντάσεις μεταξύ της διπλανής μου που ήθελε να είναι η πριγκίπισσα και της αμέσως ωραιότερης της τάξης, να ελίσσομαι για ν'αποφύγω τη σύγκρουση με την ομάδα G'', του παράλληλου σύμπαντος, κι έτσι τις διαταραχές στη συνέχεια της χωροχρονικής υφής και τα ηλίθια σχόλια από τα μισητά αγόρια - που φυσικά νόμιζαν ότι αποτελούσαν την αυθεντική ομάδα.
Γι'αυτό ο Σπορτ Μπίλυ ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Η κακιωτάτη Βάντα που αφρίζει στο τέλος κάθε επεισοδίου είναι σχεδόν μητριαρχική φιγούρα, και οι νίκες του Σπορτ Μπίλυ αναφέρονται σ'έναν κόσμο ο οποίος υπήρξε μόνο μεταξύ Ηρώς Κωνσταντoπουλου 20-22 και 75.

2006-11-18T12:59:00.000-08:00

Περιοδικές συνοριακές συνθήκες

Τώρα τελευταία βγαίνοντας για τσιγάρο, πετυχαίνω είτε το ηλιοβασίλεμα, είτε αυτόν τον τύπο που σου έμοιαζε όταν ήσουν νεαρότερος, εξαίρετο δείγμα του τάργκετ γκρουπ μου. Όταν δεν έχει marine layer, το βλέμμα φεύγει πέρα από την γέφυρα που φράζει τον κόλπο, προσπερνώντας τα στριφτά τσιγάρα, τα πανάκριβα σκισμένα τζηνς και το attitude του "γενικώς γαμάω". (Η ουσία βέβαια είναι του ανέκδοτου "άμα βρω, πηδάω", αλλά αυτό το έμαθα αργά.) Και χαμογελώ στη σκέψη ότι είναι το μοναδικό ηλιοβασίλεμα που έχω δει με θέα στην ανατολή.

2006-11-01T15:43:00.000-08:00

Κάθε φορά που έχω αδυσώπητο deadline

θυμάμαι ότι έπρεπε να είχα δυσωπήσει στις παρακλήσεις σου.

2006-10-31T13:55:00.000-08:00

Τα πέντε στάδια εξέλιξης των -τριτοκοσμικών- μηχανικών της Silicon Valley (ή πώς η σκυλίσια ζωή διαβάζεται κι αντίστροφα)

1. Denial: προφέρεται Da-nile κατά την προφορά των ομογενών του Τσικάγκο.
Αρνείσαι ότι είσαι στον απέραντο ζωολογικό, αλλά από τη μέσα πλευρά του κλουβιού, σου πετάνε μισό καρότο για κάθε πέντε ραπίσματα, τόσα πτυχία, τόσος κόπος, τόσα δάκρυα κι ούτε ένα ευχαριστώ. Γράφεις κώδικα 24/7, ζεις χάρη στη μηχανική υποστήριξη της Delta και της Lufthansa: πας Ελλάδα με την συχνότητα ελεύθερου δύτη που ανεβαίνει στην επιφάνεια για αναπνοές. Μόνο που όταν επιστρέφεις, βουτάς σε βαθύχρωμα νερά, ιξώδους σκατί. Και ει οπ! Τα κεφάλια πάλι μέσα.

2. Anger: Μισείς τους πάντες και τα πάντα, δεν μπορεί η μετοχή της Google να πήγε $460 από $80 που άνοιξε, εσύ να είσαι εκεί πριν καν γίνει IPO, κι ακόμη να μην μπορείς να πηδ.. ν΄αγαπήσεις. Να σου την πέφτουν τα 40χρονα cougars του Mountain View, ή οι επιτυχημένες CEO των startups με τις Gucci μπότες και τους δισεκατομμυριούχους επίσημους γκόμενους, που σε βλέπουν σα ξερολούκουμο αλλά παρολαυτά να σε φλομώνουν στο ψέμμα, μέχρι να δουν ότι το investment portfolio σου δεν είναι του επιπέδου του maintenance τους. Πας στο Vegas, baby, Vegas, με τη συχνότητα που σου επιτρέπουν τα μπλε χαπάκια και ενισχύεις τα πτωχά πλην τίμια strip girls, όλα φοιτήτριες ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της πόλης. Ταυτοχρόνως αν πέσεις σε καμία φυσιολογική γυναίκα, της μιλάς με ύφος 40 καρδιναλίων του opus dei και την επιθετικότητα του προαναφερθέντος ουρακοτάγκου σε κλουβί.

Κι αν κοιταζόσουν στον καθρέφτη θα τα καταλαβαίνες όλα, κερατούκλη, αλλά τώρα τελευταία τον αποφεύγεις, πάμε πάλι, τόσα πτυχία, τόσα λεφτά Άρη, τόσος κώδικας, σιγά μην κοιταχτείς, είσαι κούκλος και το ξέρεις.

3. Bargaining: Υπόσχεσαι ότι θα γίνεις καλύτερος, θα χάσεις τα extra pounds που πήρες από το τόσο τζάμπα φαϊ που σου πετάνε στο κλουβί για να είσαι τόσο κοιμισμένος ώστε να μην αναζητάς μεθόδους διαφυγής, θα πηγαίνεις γυμναστήριο - η μόνη λύση για ν'αποφύγεις την κατάθλιψη- και όπερα, και surfing και skiing και δεν μπορεί, κάποια ωραία αντιστοίχως κοιμωμένη θα γνωρίσεις. Ε; Ε; Εεεεεεε;

4. Depression: Μάγκα μου, έχεις να καθαρίσεις το σπίτι σου εξάμηνο, κοιτάζεις με νεκρό βλέμμα τη νεκρή οθόνη σου, βγαίνεις για μπύρες σε sport bars με τους ομοίους σου, δεν έχεις την ενέργεια καν να μιλήσεις στην πιτσιρίκα δίπλα σου,το έργο το'χεις δει τόσες φορές. Αρχίζεις να φλερτάρεις με την ιδέα ότι το πληρωμένο sex είναι πολύ καλό για να το αφήσεις για κάτι άλλο, ίσως γι'αυτό για το οποίο ξεκίνησες, και ότι οι μεξικάνες των 20 δολλαρίων δεν είναι τόσο τραγικές εν τέλει. Vegas, γιατί Vegas?

5. Acceptance: You let statistics catch up with you, πιθανοτικά καταλήγεις με ασιάτισσα, ολοκληρώνοντας την μεταμόρφωση του Mountain View σε Chinatown. Και δεν κατάλαβα δηλαδή, μια χαρά κορίτσια είναι, με αρχές και κατατομή ιδανική. Τόσες trophy wives που κυκλοφορούν στο SF στο πλευρό venture capitalists (a.k.a trophy seekers) με υπερδιπλάσια ηλικία είναι super κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά και ασιάτισσες. Εσύ είσαι λίγο έως πολύ ο ίδιος μαλάκας. Η ασιάτισσα είναι και το τελευταίο στάδιο αποδοχής. Την γνωρίζεις σε φίλους, την φέρνεις στην εκκλησία, για να προλειάνεις το έδαφος για τους πιθανούς απογόνους. Και μιας που το αναφέραμε, άντε ρε, και καλούς απογόνους.

Αν δεν τους έχεις ήδη στην απέναντι ακτή χα-χα-χα.

2006-10-25T11:32:00.000-07:00

Σκυλίσια ζωή

Η γειτονιά μου μοιάζει να είναι γεμάτη από μικρά, χαριτωμένα, χαζοχαρούμενα κι αλώβητα κουταβάκια. Κουταβάκια που ανήκουν σε κομψές ασιάτισσες και αν και μια σταλιά έχουν όλα το ίδιο μεγαλειώδες όνομα σε διαφορετικές γλώσσες: Σίμπα, Κούμα, Σι-ζι και πάει λέγοντας. Κουταβάκια που δεν μπορείς παρά να σταθείς να χαζέψεις και να χαϊδέψεις. Οι κομψές στους τρόπους ασιάτισσες ευγενικά δέχονται όλα τα κομπλιμέντα για τα μπιμπελό τους με την κατανόηση αυτοκρατορικής γάτας.
Ωστόσο το σκηνικό αυτό θα έμοιαζε με τόσα άλλα αστικά περιβάλλοντα και θα ήταν ανάξιο λόγου, αν δεν υπήρχε μια ενοχλητική κακοφωνία. Ένας τελείως διαφορετικός σκύλος γαυγίζει και παραπονιέται ανά τακτά χρονικά διαστήματα: δεν ενοχλεί τόσο, όσο προκαλεί περιέργεια. Ποιος είναι αυτός ο γούβης που κάθεται και κλαίει όταν το σκηνικό για τους υπόλοιπους του είδους του είναι τόσο παραδεισένιο. Ένα κυριακάτικο μεσημέρι τον αναζήτησα και τον βρήκα από το κλάμα του σε μια αυλή ενός κάποτε υπέροχου κονκισταδόρικης αρχιτεκτονικής αρχοντικού, τώρα όμως παρηκμασμένου κι ακατοίκητου κτιρίου. Κακοφορμισμένος, κακάσχημος, στο τρίτο άνθος της νιότης του, με τη σπιρτάδα στα μάτια του, έκλαιγε με προτεταμένο κεφάλι ενώ ταυτοχρόνως με κοίταζε πλαγίως. "Μας ενοχλείς, δεν τον καταλαβαίνεις;" του είπα σε άψογα ελληνικά. Συνέχισε το κλάμα αμέριμνος. Φορούσε κολλάρο αλλά δεν τολμούσα να πλησιάσω για να μάθω όνομα και διεύθυνση, ήθελα μόνο να σωπάσει.
Σκέφτηκα να πεταχτώ σπίτι να του φέρω κανένα βέρι βέτζι τέρκι σλάις μπας και τον καλοπιάσω και ξεχάσει για λίγο αυτό που τον απασχολούσε. Ίσως έτσι να επέστρεφα στον τόσο πολύτιμο εβδομαδιαίο μεσημεριανό ύπνο μου. Δίστασα, γιατί δεν ήξερα αν ήταν χορτοφάγος σκύλος και εκτιμούσε τα τόταλι οργκάνικ προϊόντα του ψυγείου μου. Εκεί που διανύαμε κάποια δύσκολα λεπτά αμφιβολίας, δισταγμού και σιωπηλής μετασταθούς ισορροπίας, άκουσα να έρχεται μέσα από τους θάμνους του κήπου αλαφιασμένος ένας αντιπρόσωπος του είδους μου.
"Α, εδώ είσαι", είπε και δεν κατάλαβα αν εννοούσε εμένα ή τον σκύλο. "Έχει τάσεις φυγής" μου είπε με απολογητικό ύφος. "Θέλει ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα, πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Τον κακοποιούσαν στο κατάστημα μικρών ζώων και όποτε τον έδιναν σε αφεντικά τον έστελναν πίσω μετά από 6 μήνες, αν τον έβρισκαν από όπου είχε βρεθεί." Δεν καταλαβαίνω, δεν τα σκοτώνουν μετά το δεύτερο αφεντικό; "Αυτός τη γλίτωσε" μου είπε ο αφεντικός του, που όσο τον παρατηρούσα τόσο μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε. Ανήρ μονήρης, λιπόσαρκος, ξερακιανός, γύρω στα 40, κομψός με ένα συγκεκαλυμμένο τρόπο, τίποτα επάνω του δεν ήταν χυδαίο, όλα ήταν εξαιρετικά προσεγμένα διαλεγμένα να μην δείχνουν πανάκριβα. Απόρησα λοιπόν γιατί διάλεξε ένα τέτοιο σκύλο και το έφερα απ'έξω απ'έξω. Μήπως είχε κι άλλους greyhound των 4000 δολλαρίων το κουτάβι και με αυτόν εδώ τον κλαψιάρη φυγά ήθελε να κάνει το καθήκον του απέναντι στα ορφανά και έρμα της Ζάμπιας και του Μαλάουι; "Όχι, αυτός είναι ο μόνος σκύλος που έχω και δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι τον έχω. Γενικώς δε μου αρέσουν οι σκύλοι, για γάτα πήγαινα, αλλά όταν μου είπαν την ιστορία του, πως του άρεσε να χάνεται στο δάσος και να κλαίει, πώς δεν αντιδρούσε άσχημα όταν τον έβρισκαν, αλλά επιζητούσε τα χάδια, απόρησα." Μα είναι κακάσχημος είπα, πώς τον αντέχεις, κι ευθύς ο μούργος χαμήλωσε το κεφάλι σαν να ντράπηκε τόσο με το σχόλιό μου, που σχεδόν μου μετέδωσε την ντροπή του. Δεν ήξερα ότι οι μούργοι έχουν κι αισθήματα. Φαϊ δε θέλουν συνήθως; "Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει αυτός, πάντως δεν είναι μόνο φαϊ. Και ίσως γι'αυτό να με έχει, κάθε φορά που προσπαθώ να τον βρω, βρίσκω και κάτι άλλο που χρειάζεται, και τι περιέργο ανακαλύπτω ότι το χρειάζομαι κι εγώ. Καταλαβαίνεις; "
'Όχι. Απομακρύνθηκα και άφησα τον αφεντικό να χαιδεύει τον μικρό κλαψιάρη και να τον καλοπιάνει για να τον πάει σπίτι.
Τι περίεργο ζευγάρι σκέφτηκα. Στη γωνία είδα άλλη μια από τις πλαστικές Ασιάτισσες με τα πλαστικά μπιμπελό τους και η τάξη του κόσμου επανήλθε. Τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο χρόνο που τα κουτάβια θα έχουν περάσει την ημερομηνία λήξεως και θα επιστραφούν στο κατάστημα/σε γονείς/κάτω απ'το χαλάκι/όπου είναι η φυσική θέση όλων των ληγμένων προϊόντων, καταπώς ορίζει ο so very 21st century συγκεκομμένος κύκλος της ζωής.
Κοιμήθηκα ανάλαφρα εκείνο το μεσημέρι, με τις ωτασπίδες μου, μ'έναν δροσερό ύπνο σαν κάτω απ'τα έλατα των παιδικών μου βουνών.

2006-10-16T19:57:00.000-07:00

Magical Thinking vs Magical Realism

Κάθησα να ξεκουραστώ σ'ένα πάγκο του μουσείου, μπροστά σ΄έναν άσχετο Matisse. Ξέρεις τις δυσκολίες που πέρασα και πόσο με είχαν κουράσει μήνες τώρα όλα αυτά. Ξέρεις πόσο διδακτικά και επιμορφωτικά τα θεώρησα όλα εν τέλει. Δεν ξέρεις ίσως τη φρενίτιδα που με κατέτρυχε, δεν μπορούσα να καθήσω σε μια γωνιά να βρω ησυχία, όπου καθόμουν, ήθελα να φύγω μ'έναν βασανιστικά πειθαναγκαστικό τρόπο. Ήταν η πρώτη φορά μέσα σ'εβδομάδες που καθόμουν για να μείνω, γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω άλλο φορτωμένη μες στο κρύο, γιατί δεν μπορούσα ν'ανησυχώ άλλο για το πώς θα τα βγάλω πέρα στην πόλη των ανέμων, στην πόλη της ομίχλης, στη χώρα της "ευ"καιρίας. Στις λίγες ώρες που μου έμεναν μέχρι να φύγω, πήγα στο μουσείο, και σε μια κρίση ελαφρότητας χοροπηδούσα τραγουδώντας το τραγούδι του μουσείου από τη Λιλιπούπολη. Επιτέλους έκανα κάτι ανάλαφρο και θετικό μετά από αιώνες άγχους. Για πρώτη φορά αφού η δικέφαλη Λερναία Ύδρα είχε χάρη στην επιμονή της σκοτώσει ό,τι πραγματικά αγαπούσα, έκανα κάτι που μου άρεσε. Ήθελα να δω εκείνον τον Cezanne για τον οποίο μου είχες μιλήσει, τα είχα καταφέρει και με την ικανοποίηση του ανθρώπου που χόρτασε ψωμί μετά από κατοχική πείνα κάθησα στην αίθουσα της νέγρας του Βrancusi και του άσχετου Μatisse. Για περίπου δέκα λεπτά. Τόσο μου πήρε να συνειδητοποιήσω πως η μεγαλύτερη αποτυχία της ζωής μου δεν ήταν πως ήμουν ακόμη οικονομικά εξαρτημένη, αλλά πως δεν καταφέραμε να πάμε ποτέ μαζί μες σε μουσείο όπως ήθελα όσο καιρό ήμασταν μαζί: να σε ακούω να μιλάς, να σε κρατώ απ'το χέρι, να σε τραβάω μακριά απ'τον απατεώνα Monet, να μη θέλω να φύγουμε, πώς θα ήταν άραγε.

Με ξανάπιασε φρενίτιδα και ξεχνώντας τα ξενύχτια που είχα ρίξει για την ομιλία, το κρύο και την πίκρα που έτρωγα ανηλεώς, την έλλειψη στέγης, τα λιγοστά τσιγάρα των ελεεινών 9 δολλαρίων και τα δεκαδικά δολλάρια που μου απέμεναν, ήθελα στα πέντε λεπτά που έμεναν μέχρι να κλείσει το μουσείο και αρχίσουν να μας διώχνουν οι αυταρχικές αναλφάβητες Σακίλες να ξαναδώ τον Cezanne, να μείνει στα μάτια μου αυτός, τελευταίος. Τον συνέδεσα με σένα, αν τον ξαναέβλεπα, θα σε ξαναέβρισκα και θα ήμασταν μαζί μες στο ίδιο μουσείο μετά από δυο χρόνια από εκείνο το τηλεφώνημα "ετοιμάζω το πόστερ για το συνέδριο -το ίδιο συνέδριο- και βαριέμαι και είπα να σε πάρω". Το μουσείο ήταν λαβυρινθώδες όμως, κι εγώ έβγαινα συνέχεια στην αίθουσα του Monet, και στην αίθουσα του Gaugin, ενώ οι Σακίλες με πλησιάζαν απειλητικά, έκανα ελιγμούς και τις απέφευγα τρέχοντας σε φρενήρη κατάσταση. Σταμάτησα και ρώτησα μια κοπέλα στην ηλικία σου αν ήξερε που ήταν η αίθουσα του Cezanne, ήταν γαλλίδα από την πόλη μου και περπάτησε μαζί μου μέχρι να τον βρούμε. Αλλά οι Σακίλες δεν καταλαβαίνουν από thinking, πόσο μάλλον magical, και μας έβγαλαν έξω άρον άρον. Δεν ήταν αλαζονεία, ήταν αισιοδοξία: πίστευα πραγματικά ότι θα τον έβρισκα και πάλι. Δεν ήταν δα τόσο δύσκολο.

Τι ήττα Θεέ μου. Βγήκα έξω μουδιασμένη, μουντή. Προσπάθησα να την αρνηθώ με ένα παιδιάστικο "Σιγά, βλακείες. Εγώ το όρισα, εγώ θα το εξορίσω". Και με ένα ωριμότερο "Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να παίζω τα βλακώδη παιδικά παιχνίδια μου". Αλλά η ήττα συμπλήρωνε αρμονικά το τοπίο του art deco και του Gehry, και έτσι εννόησα πως η ήττα, όχι η ελαφρότητα, είναι ο φυσικός μου χώρος.

Στο αεροπλάνο για την πόλη της αμαρτίας μας έδειξαν μια καταγέλαστη αμερικάνικη απόπειρα απομίμησης της θυσίας. Πέρα απ'το ένα ακόμη χαστούκι που δέχτηκα για τα βλακώδη παιδικά παιχνίδια μου, σκέφτηκα πως παρολαυτά παίζουμε μέχρι το τελευταίο κλάσμα δευτερολέπτου, και μέχρι αυτό το έσχατο δυνητικά ανατρέπουμε το παιχνίδι. Κυρίως παίζουμε ακόμα κι όταν το παιχνίδι έχει κριθεί, και υπό συνθήκες αντιστρέφουμε τον χρόνο.

2006-10-09T16:22:00.000-07:00

un effet du Japonais

η συναυλία των πατέρων στο Greek ήταν μαγική όσο μια οικογενειακή συγκέντρωση με καλεσμένους όλους τους ήρωες της νεανικής σου ηλικίας σε αποκρυσταλλωμένες στον χρόνο περιπέτειες: ήταν όλοι εκεί, o Horace, η Sarah, η αγγελική Liz. Aποτυπωνόταν μέσα σου έντονα όσο η λάμψη από τα χιλιάδες leds στην οθόνη πίσω τους, σ'απογείωνε στην σφαίρα της ονειρικής νοσταλγίας και σε επέστρεφε στην εποχή της αθωότητας. Άφηνε την ιδέα της ολοκλήρωσης - τόσα χρόνια τους λάτρευες από μακριά, ήρθαν επιτέλους να σε πείσουν για το απτό της παρουσίας τους- την ιδέα της προστασίας - πως κάποιος εκεί πάνω είτε λέγεται Θεός, είτε Del Naja, σε προσέχει και ο ύμνος του είναι το Protection.

κάποιοι είπαν πως ήταν μουσική προηγμένης πορνογραφίας. ας παν μέχρι το Good Vibrations να ξελαμπικάρουν, γιατί προφανώς όσο και να προσπαθήσεις δεν μπορείς να δεις τίποτα άλλο από αυτό που έχεις μέσα σου.

ο κόσμος που άφησα κι ο κόσμος που ζω, συνεχίζει να μ'εκπλήττει καθημερινά. κι όσο εκπλήττομαι, τόσο πλήττομαι κι εν τέλει πλήττω, θά'θελα για μια φορά ν'αλλάξει το πλέγμα της πλήξης και των πληγμάτων.

ακούω φανατικά τις επί του Άθωνος ομιλίες στο αϊπόδιο που εξελίσσεται σε πιστότερο κατοικίδιο κι από το αρουλίνι, σε θρεπτικότερο διατροφικό συμπλήρωμα κι από τις πρωτεϊνες του GNC, σε πιο λειτουργικό διακοσμητικό κι από το αντίγραφο του Calder από το ΜοΜΑ.

other than that I'm a fetishist for japanese minimalism.σε household clutter, info και ανθρώπους.

2006-09-11T11:08:00.000-07:00

September shorts (IΙΙ)

Για πρώτη φορά μετά από είκοσι και βάλε χρόνια μυρίζω φθινόπωρο Ελλάδας. Όχι το φθινόπωρο με τα κόκκινα φύλλα, το foliage και το Indian summer, που λένε στην ανατολική ακτή. Αλλά το φθινόπωρο με τις κολαριστές μπλε ποδιές με τους λευκούς γιακάδες, τις καινούριες σάκες που μυρίζουν πλαστικό, τις κασετίνες γεμάτες ξύσματα μολυβιών και τα ποιήματα αποστήθισης από το αναγνωστικό με τον Σώτο και τη Μυρτώ, ποιήματα με τον γεωργό για τη σπορά και το υνί: Πρωτοβρόχια. Ο αέρας ξαφνικά κρύωσε, ο ουρανός στο λυκόφως γέμισε χειμερινούς οιωνούς και παντού εισπνέω ένα παλιοκαιρινό φθινόπωρο, ικανό να τ’ανανεώσει όλα.

Για να δούμε τι θα μας φέρει κι αυτός ο χρόνος.

2006-09-05T21:45:00.000-07:00

September shorts (IΙ)

Όταν με ρωτούν στην Ελλάδα για το πώς είναι η ζωή στην Αμερική, η μόνη εύστοχη και συνεκτική αλληγορία που έχω βρει όλα αυτά τα χρόνια είναι η περιγραφή της ακόλουθης φωτογραφίας.

Είσαι στην κορυφή του κόσμου, στη μεγαλύτερη και πιο ευέλικτη οικονομία του πλανήτη, αλλά είναι το πλέον εύκολο κι επικίνδυνο να χάσεις την ισορροπία σου και μεμιάς ν’αρχίσεις να πέφτεις και να μην το ξέρεις, να περάσεις έτσι στην απέναντι όχθη της ύβρης. Ή απλά ν’άποκαλυφθεί ότι ποτέ δεν είχες ισορροπία, όντας στη ζώνη ασφαλείας σου, ποτέ δε χρειάστηκε να πάρεις μεγάλες αποφάσεις, εκείνο το ναι ή το όχι το σωστό, που ο αρνηθείς δε μετανιώνει. Και να πιστέψεις πως η νέα σου ζωή σου δίνει το δικαίωμα να είσαι τόσο οσφυοκάμπτης, αλαζόνας, οιηματίας, ή και εν τέλει αναίσχυντα ανήθικος, όσο πάντα κρυφά ποθούσες να είσαι. Έχω δει τόσο κόσμο ν'αλλάζει χαρακτήρα με το που εδραιώθηκε σε αυτήν την οικονομία -διότι δεν πρόκειται περί χώρας- να κάνει απίστευτα αίσχη, έχω χάσει τόσους -νόμιζα- φίλους που δεν ξέρω τελικά πόσους μπορεί να χωρέσει η δοκός.

Για την ιστορία επειδή οι λευκοί συνήθως τα έχαναν στην ανοικοδόμηση τέτοιων κτιρίων και έπεφταν με το κεφάλι, πάντα με το κεφάλι, οι κύριοι αφεντικοί προσλάμβαναν ινδιάνους.

Τον τελευταίο μήνα οι πρωτοχρονιάτικοι στίχοι του Εγγονόπουλου μου φαίνονται προφητικοί. Δεν ξέρω αν φταίει το επιλεγόμενο Berserkeley και το νερό που πίνουν εδώ οι ιθαγενείς, αλλά ο αριθμός των weirdos που με περιτριγυρίζουν αυξάνεται σε κάθε μου βήμα με αύξουσα γεωμετρική πρόοδο. Weirdos. Σε κάνουν ν’απορείς για το αν η ισορροπία που είχες επιτύχει ήταν μόνο θέμα συγκυριών. Μια στιγμή αδυναμίας μετά συνειδητοποιείς πως αν δεν υπήρχαν οι μυστήριες ριπές ανέμου ενώ συνεχίζεις ν'ανεβαίνεις στη δοκό ισορροπίας, δε θα βελτίωνες την τεχνική ανάβασης.

Παρολαυτά ο κρυφός πόθος μένει να πάρω αμπάριζα και ως άλλη Μπουμπουλίνα να τους λογχίσω ή έστω να τους χλευάσω όπως νιώθω ότι τους αξίζει. Αλλά για να το κάνω αυτό πρέπει να βγω εκτός δοκού. Και μετά δε θα έχω πουθενά να πάω.

Προσφάτως συνειδητοποίησα ότι η αλληγορία που ασυναίσθητα επέλεξα πριν χρόνια, μοιάζει πολύ με μια άλλη εικόνα, συμβαίνει σε παράλληλο κόσμο με τον δικό μας, αλλά είναι τόσο πολύ πιο καίρια, που φίλε μου είναι ν'απορεί κανείς που δεν το είχα δει τόσο καιρό.

Χουμ.

2006-08-31T19:48:00.000-07:00

Παραγγελιά

...από σχόλιο σε προηγούμενο ποστ.

Για κάποιο λόγο κωλύομαι στα πληρωμένα τεμμάχια, πολλώ δε μάλλον όταν άπτονται των ιερών και όσιων -ναι, έχω και τέτοια- της πλάνητος και πεπλανημένης ζωής μου. Γι'αυτό απαντώ με ένα παλιότερο πληρωμένο κομμάτι, που κατά καιρούς έχει διαβαστεί από διάφορα μέλη των κατά τόπους φαν κλαμπ μου. Ελπίζω να μη με αναγνωρίσουν και μου ζητήσουν αυτόγραφα. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για την "ταπεινότητά" μου, που λένε και οι προσήλυτοι της Αριζόνας, καθώς έχουν μια γενικότερη τάση να πιάνουν τα καλτ (με την αυστηρή έννοια του cult) στοιχεία της ερήμου και να χάνουν τους φαεσίμβροτους της περιφέρειας. Ουγκ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως αυτή τη φορά το σιρόπι από τον ανθό του σαγουάρου πολύ το αγάπησα. Να φας καταμεσήμερο στην μέση της ερήμου ζωσμένος τα φυσεκλίκια σου και έτοιμος να τραβήξεις πριν την σκιά σου και πριν τον τύπο απέναντι που μοιάζει σε βαθμό παραλυσίας με κάποιον που ήσουν μικρός μπριάμ ανάμεικτο με μελιτζάνες και μπάμιες, λεμονάτες πατάτες στον φούρνο και σταφύλια της ερήμου, να λιώσεις στη γλύκα της χρυσίζουσας σάλτας και του νόστου, να ξεχάσεις τι πήγαινες να κάνεις και γιατί, να ξεχάσεις τ'όνομά σου και να ζητήσεις άλλο. Να μην ξεχνιόμαστε εδώ όμως, για μας τους άνανδρους του πνεύματος αλλά γενναίους της γεύσης, έσχατη ηθική είναι η αισθητική, πρώτα και κυρίως. Ο Άγιος Μάξιμος ο ομολογητής πρέπει να περιμένει επόμενο ποστ (αλλά εδώ το λινκ για όσους βιάζονται). Γουα γουα γουα γουα γουα, γουα γουα γουααααααααααααα που λέει και Μορικόνε, αν και νομίζω ότι αναφερόταν στους κάμπους της Ανδαλουσίας.

We are led to believe a lie
When we see not thro' the eye,
Which was born in a night to perish in a night,
When the soul slept in beams of light.

God appears, and God is light,
To those poor souls who dwell in night;
But does a human form display
To those who dwell in realms of day.

Ξύπνησα ιδρωμένη την νύχτα, σ΄ένα κρύο δωμάτιο. Τα χέρια μου είχαν μουδιάσει και στα μάτια μου είχαν μπερδευτεί με τα σκεπάσματα, δυσκολευόμουν ακόμη και να τα βρω με το βλέμμα λες κι αν εστίαζα επάνω τους, θα μπορούσα να τα μετακινήσω. Σύρθηκα μέχρι την κουζίνα κι άνοιξα το ψυγείο περιφερώντας τη ματιά μου για ώρα πάνω στα λιγοστά περιεχόμενα. Άλλη μια νύχτα αϋπνίας, κάτι μου έλεγε πως δε θα παλευόταν αυτή την φορά τόσο εύκολα όσο δυο τσιγάρα δρόμο πάνω κάτω στο μπαλκόνι. Κοίταξα ξανά το ρολόι, 3 και κάτι, σκέφτηκα πόσο νωρίς έπρεπε να ξυπνήσω, εφτά παρά κάτι, απογοητεύτηκα κι αποφάσισα ότι δε θα κοιμόμουν άλλο. Κοίταξα έξω από το παράθυρο, είχε πέσει φρέσκο χιόνι και αντανακλούσε παντού τη λάμψη του φεγγαριού, πράγμα σπάνιο για την πιο σκοτεινή μηχανοκίνητη πόλη της Αμερικής, τόσο σκοτεινή που είχε αλλάξει τα όνειρά μου: αντί να ονειρεύομαι γαλάζιες θάλασσες στην Ελλάδα, για χρόνια πλέον όταν ονειρευόμουν πως κολυμπούσα, ήταν σκοτάδι πίσσα, τα νερά είχαν το ιξώδες και το χρώμα της πίσσας και μέσα τους ζούσαν το ίδιο σκοτεινά και τρισάθλια πλάσματα. Some are born to endless night. Ντύθηκα ζεστά, φόρεσα σκούφο, κασκόλ και γάντια και βγήκα έξω στον δρόμο εισπνέοντας βαθιά το κρύο. Δεν είχαν περάσει ξανά τα εκχιονιστικά και η μόνωση που παρείχε το αφράτο χιόνι ακουγόταν μαγική. Συνήθως η πόλη μιλούσε την ημέρα έως κι αργά την νύχτα με βουή αυτοκινήτων, σειρήνες ασθενοφόρων, ελικόπτερα που προσγειώνονταν στα ελικοδρόμια των διπλανών νοσοκομείων, τρένα που περνούσαν με εκκωφαντικό θόρυβο στις διπλανές ράγες. Μ'άρεσε πολύ όταν σιώπαινε, δεν την συμπαθούσα και ιδιαίτερα, ξεπεσμένη νεόφτωχη, μα στην ουσία πάντα αμόρφωτη βλάχα, με κρατούσε δέσμια στην μεγάλη της φυλακή. Όμορφη μεν, φυλακή πάντα.

Προχώρησα προς το πανεπιστήμιο πίσω από τους πρώην σταύλους ανακτόρων, νυν πολυτελείς οικίες για την μπουρζουαζία. Τη διαδρομή αυτήν την έκανα κάθε μέρα, δυο φορές την ημέρα κάθε δυνατή ώρα. Και πάντα ζήτημα ήταν αν έβλεπα, δύο ή τρεις ανθρώπους που ν'αναγνώριζαν την παρουσία μου, να χαμογελούσαν τα τυπικά προτεσταντικά χαμόγελα της τυπικής προτεσταντικής ευγένειας, να με καλημέριζαν. Πάντα μου φαινόταν ότι σ'εκείνη την περιοχή περπατούσαμε λες και δεν υπήρχαμε. Και γενικώς τις πρώτες φορές που περνούσα από εκεί ήμουν σ'επιφυλακή με το 911 ήδη πληκτρολογημένο στο κινητό, σε περίπτωση που. Μετά από κανέναν μήνα ήμουν τόσο χαλαρή που διάβαζα ενώ περπατούσα κι ούτε μ'ενδιέφερε ν'ανταλλάσσω ματιές με κανέναν.
Εκείνο το βράδυ ήμουν σχεδόν ικανοποιημένη από την τόσο τραγικά περιορισμένη ζωή μου, σκεφτόμουν ότι εδώ που έφτασα, θα μπορούσα να ζήσω έτσι άλλα χίλια χρόνια, ποιος εγώ, που αρχικά έβγαζα φλύκταινες και κατόπιν καταθλιβόμουν τόσο που δεν σηκωνόμουν από το κρεββάτι στην σκέψη και μόνο ότι θα έπρεπε να παραμείνω 4 χρόνια στη σκοτεινή μηχανοκίνητη πόλη. Από τις σκέψεις αυτές μ'έβγαλε το γρύλισμα ενός σκύλου που με πλησίασε απειλητικά καθώς περνούσα έξω από την αυλή του. Στην πολυτεχνειούπολη μια φορά μου είχε επιτεθεί αγέλη αγριεμένων σκύλων από αυτούς των οποίων οι "κύριοι" τους άφηναν κουτάβια στην ζούγκλα του Ζωγράφου και μετά από λίγο ξαναγίνονταν λύκοι. Ένα μεσημέρι πήγα να χαϊδέψω ένα, ξεπετάχτηκαν από τους θάμνους ολόγυρα καμιά δεκαριά μεγαλύτεροι και όλα μου γρύλιζαν και με πήραν στο κυνήγι. Από τότε το είχα πάρει προσωπικά κι από φόβο, ήθελα να χώσω χοντρή κλωτσιά στην μούρη κανενός τέτοιου κωλόσκυλου που θα επιχειρούσε το ίδιο. Τον κοίταξα πλαγίως αγριωπά, ενώ συνέχιζα να περπατάω γρήγορα. Στα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν μεταξύ του να γυρίσω το κεφάλι μου από το μικρό κτήνος, στο πεζοδρόμιο μπροστά μου, είδα κάτι. Στα δυό βήματα είχε εμφανιστεί μπροστά μου από το πουθενά ένας άστεγος της πόλης, γνωστή φυσιογνωμία, ακίνδυνος, με την παρέα λέγαμε ότι θα ήταν κανένας τρελαμένος φυσικός που δεν του βγήκε η απόδειξη που κυνηγούσε χρόνια και έκτοτε τό χασε και πάει. Όταν πήγαινα να του δώσω λεφτά χωρίς να μου έχει ζητήσει πρώτα, γυρνούσε απειλητικά κι έλεγε "No, thanks". Άλλες φορές ζητούσε κέρματα για να πάρει σούπα. Συνήθως μύριζε απλυσιά από μέτρα μακριά, κι εκείνο το βράδυ μου έκανε εντύπωση πως δεν τον είχα μυριστεί, μάλλον το χιόνι το είχε απορροφήσει κι αυτό.

"Ηey, have you ever smelled a guy from a distance and knew the answer to your question?" μου πρότεινε και ενώ ήμουν τελείως ξαφνιασμένη, είχα την ψυχραιμία να θυμηθώ τον αρχικό διάλογο στο Dead Man του Jarmusch, και να το συνδυάσω με την δική μου κάθοδο στον Άδη και την προσωρινή -ήλπιζα- παραμονή μου εκεί. Αποφάσισα να τον αγνοήσω και να τον προσπεράσω κατεβαίνοντας από το πεζοδρόμιο και βουλιάζοντας μέχρι τους αστραγάλους μες στο χιόνι του δρόμου. Θύμωσε κι άρχισε να φωνάζει. Σκυλιά σε διπλανούς μπουρζουάδικους κήπους άρχισαν να γαβγίζουν για να τον συνοδεύσουν στον θυμό του. "Hey I'm talking to you, don't ignore me. " Και τότε μες στον θόρυβο και την ταραχή έκανα κάτι το απίστευτο για το οξύτατο ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχω αναπτύξει χρόνια μόνη μου στην ξενιτειά. Αντί να το βάλω στα πόδια και να πάρω το 911 γύρισα και του είπα ευγενικά:
-"Excuse me?"
-"You know what I'm talking about. "
-"How does this concern you?"
-"So, you have. That's all I wanted to hear. Have a good night", μου αντέτεινε, γύρισε απ'την άλλη και συνέχισε να περπατάει μέχρι που χάθηκε στο σκοτάδι ενός παράδρομου.

Έμεινα αποσβολωμένη στη μέση του δρόμου. Why is it that the landscape is moving, but the boat is still?

Έπρεπε να ξημερώσει για να ξυπνήσω και να θυμηθώ ότι στα διαλείμματα της φυλακής είχα γνωρίσει τη μεγαλύτερη ελευθερία της ζωής μου, κι επιτέλους για μια φορά δεν επέλεξα να υποκλιθώ σε γνωστούς και δοκιμασμένους τυράννους.
Και η χαρά μου ήταν ότι είχα προ πολλού επιλέξει, ή μάλλον πιο σωστά, είχα προτού γεννηθώ επιλέξει να παραδώσω τη θέλησή μου στον μόνο άνθρωπο που θα μ'αγαπούσε.
Και το δράμα μου ήταν σαν του τρελαμένου δια Χριστόν σαλού φυσικού το δράμα, η δυσαρμονία μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Μα η χαρά μου ήταν πιο μεγάλη.

2006-08-24T18:24:00.000-07:00

The shared walls of our darkness

Το βιβλιοπωλείο City Lights στο San Francisco είναι περίφημος ιστορικός τόπος συνάντησης και γαλούχησης της Beat Generation στη δεκαετία του '50. Ιδρύθηκε από τον Ferlinghetti και μαζίμε την Six Gallery της πόλης μάζεψε τους Beat πατέρες Kerouac, Ginsberg και Burroughs κάτω από την ίδια στέγη. Αυτό που πάντα έβρισκα ενδιαφέρον στην ιστορία των Beat, ήταν πως για κάποιο λόγο πέρα από τα συντηρητικά ήθη της εποχής που επέβαλαν "θεραπείες" με ηλεκτροσόκ σε οποιαδήποτε παρέκκλινε από το καλούπι της καλής νοικοκυράς και ιδανικής συζύγου, έλειπαν οι γυναίκες.
Κατ'αρχήν είναι εκείνο το μυστήριο επεισόδιο με την συνιδρύτρια του κινήματος και σύζυγο του Burroughs, την Joan Vollmer, την οποία ο Burroughs σκότωσε με το όπλο του κάτω από τουλάχιστον σκοτεινές συνθήκες και κανείς ποτέ από όλον αυτόν τον κύκλο δεν ξανασχολήθηκε μαζί της. Ακολούθως οι κύριοι υπεύθυνοι Kerouac και Ginsberg αποφεύγουν επιμελώς ν'αναφέρουν την Hope Savage, που τους εισήγαγε στην Βουδιστική ποίηση, ενώ η μόνη ευρέως διάσημη συγγραφέας-προϊόν αυτής της γενιάς είναι η Patti Smith. Αλλά κι αυτή απολαμβάνει λιγότερη δόξα κι αναγνώριση απ'ό,τι άνδρες μουσικοί που επηρεάστηκαν από την λυρική και ταυτοχρόνως ανεξάρτητη πολιτική σκέψη των Βeat, όπως ο Bob Dylan και ο John Lennon, που τις επόμενες δεκαετίες κατέκτησαν τον κόσμο με την μουσική και τους στίχους τους. Και το βρίσκω τελείως ειρωνικό, ότι προσφάτως το βιβλιοπωλείο αυτό ψηφίστηκε από το GQ ως το καλύτερο μέρος στην πόλη για να συναντήσεις γκόμενες. But I digress.
Σήμερα δεν γράφω για τις παραγνωρισμένες ποιήτριες και στιχουργούς της δεκαετίας του '60 και του '70. Ίσως σήμερα να γράφω για τη βαθύτερη αιτία παραγνώρισής τους. Σήμερα γράφω για ένα διαμέρισμα, με θέα στο City Lights, και τον κόλπο, και τις δύο γέφυρες και το περίφημο Coit Tower, ένα διαμέρισμα που αντί για τοίχους έχει παράθυρα, κι αντί ν' αναδύει φως, το ρουφά από τις γειτονικές μαρκίζες και τα κτίρια και τ'αυτοκίνητα κάτω στους δρόμους, και τα πλοιάρια μες στον κόλπο. Και καθώς σκεφτόμουν για το τι είδος ανθρώπων μπορεί να μένει εκεί, ίσως το ίδιο παμφάγο με το διαμέρισμα, μου ήρθε στο νου αυτό εδώ το ποίημα του Bukowski, που ποτέ δε συνάντησε τους ιδρυτές του Beat, κι όμως οι φαν του είδους τον θεωρούν έναν από αυτούς.
Άκουσε το ποίημα διαβασμένο από τον ίδιο τον Bukowski, και πες μου μοιραζόμαστε άραγε όλοι το ίδιο σκοτάδι, ή κάποιων τρέφεται με το σκοτάδι των γύρω του;
I am the bum, and you are the soldier, and our darkness is ready to devour us all.

2006-08-23T12:51:00.000-07:00

Στα δέντρα που καίγονται...

τα ονόματα φεύγουνε
κι η αγάπη ζητάει
ένα σπίτι να μείνει.

Για πάντα στα χέρια σου,
σαν όνειρο μέσα σου,
θα βρω μες στο χώμα
σιωπή για να μείνω.

Το χώμα σηκώνεται,
οι πόλεις τελειώνουν,
τα βήματα σβήνουν,
γυρίζουν στην σκόνη.

Σ' αυτό που δεν ήθελα
για πάντα βυθίστηκα
και τώρα νιώθω πως είναι,
το χέρι μου τρέμει.

Κι αν στην χαρά δεν ζήσω ποτέ, τότε ας καώ κοντά σου
θα περπατώ μέχρι να βρω το σήμα απ' την καρδιά σου...

Ο Κωνσταντίνος Βήτα πάντα είχε μια έφεση να περιγραφεί επακριβώς τη ζωή μου σε δεδομένες περιόδους, μέσα από τις πιο γελοίες ειρωνείες και τις πιο τραγικές συμπτώσεις. Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω, είναι να του στείλω άνθη του ανθρώπου, για το κοινωνικό του έργο της μουσικής επένδυσης της ζωής μου.

2006-08-14T11:42:00.000-07:00

Δεκαπενταύγουστος. Δεν κουνιέται φύλλο. (ΙΙΙ)

Από όλο τον Δεκαπενταύγουστο οι 14 Αυγούστου είναι μια μέρα με περίεργο άρωμα.

Στις 14 Αυγούστου κάηκε το ξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, ένα μυστήριο πράγμα, μια μυστήρια φωτιά, έμειναν μόνο οι τοίχοι, η στέγη κατέπεσε και πλάκωσε την εικόνα της Αγίας και την Αγία Τράπεζα, και ο αέρας ολόγυρα ήταν φορτισμένος, περπατούσες στην περιοχή και μικρές εκκενώσεις ανασήκωναν τις ίνες από τα ρούχα σου. Κάτι μεγάλο κι άσχημο ερχόταν, τόσο που έφυγε η Αγία μαζί με την εικόνα της.

Την επόμενη χρονιά, την ίδια μέρα, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου έναν άνθρωπο να ξεψυχά, να ξεψυχά πονεμένα κι άσχημα. Έδειχνε τον άδειο τοίχο και μας έλεγε να τους διώξουμε αυτούς από εκεί. Εν αναμονή, είχαμε καλύψει τους καθρέφτες με ριζόχαρτο, "να μην αφήσει ο νεκρός το στίγμα του παιδί μου", όπως μου εξήγησε μια κατοχρονίτικη θεία. Μια μαύρη γάτα δεν έλεγε να φύγει από τον κήπο μέχρι να φύγει ο νεκρός. Μετά την κηδεία φάγαμε ψαρόσουπα και λέγαμε αστεία να ξεχάσουμε την κερένια όψη του που πριν λίγες ώρες είχαμε ασπαστεί. Τίποτα όμως δε μας καθησύχαζε και ο καθένας εν ιδιωτεία αναλογιζόταν και συναισθανόταν ότι αυτό που είχε συμβεί δεν έγινε καθόλου όπως έπρεπε.

Την επόμενη χρονιά, την ίδια μέρα, είδα τον αδερφό μου αιμόφυρτο, από ένα freak ατύχημα, στην άσφαλτο έξω από το καμμένο εκκλησάκι. Ξημέρωσε Δεκαπενταύγουστος και βγήκε εκτός κινδύνου.

Κάθε χρόνο περιμένω αυτή τη μέρα με ανησυχία.

Εσύ εκεί μπορεί να γιορτάζεις τώρα και να χαίρεσαι τις τελευταίες μέρες άδειας.

Εμείς εδώ αναλογιζόμαστε τη συνέχεια των κακώς πεπραγμένων και το αντίτιμό τους στο διηνεκές.

Δεν κουνιέται φύλλο, χα.

2006-08-14T10:06:00.000-07:00

Δεκαπενταύγουστος. Δεν κουνιέται φύλλο. (ΙΙ)

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Μετά από μια εβδομάδα αποκλεισμού στην Τύρο, με τους Ισραηλινούς να βομβαρδίζουν το ξενοδοχείο σου ολόγυρα, να μοιράζεσαι ένα μπουκάλι νερό με άλλους είκοσι και να τρως ψωμί και λάδι, τουλάχιστον εσύ τρως, δεν είσαι τόσο σίγουρος για τους υπόλοιπους, και μετά από ένα μήνα που τα μάτια σου γέμισαν με την σκόνη της χώρας που ήταν κάποτε ο Λίβανος και τη φρίκη που έσπειραν oι σκιές κάποιων που ήταν κάποτε άνθρωποι, ετοιμάζεσαι να επιστρέψεις στην Ελλάδα. Στις διακοπές που θ'ακολουθήσουν θα ήθελες να κυνηγάς πιπινάκια σ'ελληνικές παραλίες και να πίνεις πεντάωρους φραπέδες σε επαρχιακά καφενεία, κατά προτίμηση σε πλατείες ή με "θέα το κύμα". Αλλά στο ταξείδι σου για την Ελλάδα δε συναντάς παρά μόνο εφήμερα όντα, φαντάσματα, το μόνο ανθρώπινο επάνω τους είναι οι επιθυμίες και τα πάθη τους. Πολύ ανθρώπινο, τόσο, που φορές σε μπερδεύει, και νομίζεις ότι έχεις ήδη επιστρέψει στην πατρίδα σου.

Άλλα τα είπαμε αυτά και στην αρχή, δε θα επιστρέψεις ποτέ ξανά, σ'εμποδίζουν τα τόσα άψυχα κορμιά παιδιών που είδες στα συντρίμμια . Θα σου μείνει μόνο η νοσταλγία.

2006-08-13T16:41:00.000-07:00

Δεκαπενταύγουστος. Δεν κουνιέται φύλλο.

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Κυνηγάς πιπινάκια σ'ελληνικές παραλίες και πίνεις πεντάωρους φραπέδες σε επαρχιακά καφενεία, κατά προτίμηση σε πλατείες ή με "θέα το κύμα". Η ζωή είναι ωραία.

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Κλείνεις δωδεκάωρα στο εργαστήριο, κοιμάσαι εξάωρα, ετοιμάζεσαι πυρετωδώς για το επόμενο συνέδριο κι αναπολείς εκείνα τα βράδια στην παραλιακή που έτρεχες για κρέπες στις 6¨30 το πρωί, αφού προηγούμενως σου είχε πάρει κάπου μία ώρα να ξεκολλήσεις από την κίνηση στην Ποσειδώνος. Η ζωή πάει κάπου, αλλά δεν ξέρεις πού ακριβώς.

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Κλείνεις δωδεκάωρα γράφοντας τα τελευταία κεφάλαια της διατριβής σου, αναρτείς το βιογραφικό σου σε κάθε δυνατό site για εύρεση εργασίας, κατά προτίμηση αρκετά μακριά από ανυπόληπτα μέρη τύπου Omaha, Nebraska, ετοιμάζεσαι για συνεντεύξεις στα κατά τόπους συνέδρια, κι αγχώνεσαι γιατί o advisor -πάλι ο π... beeeeep - ακόμα δε σου έχει εξασφαλίσει funding για το επόμενο ακαδημαϊκό έτος. Η ζωή αυτή την περίοδο δεν είναι καθόλου ωραία.

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Κλείνεις δωδεκάωρα ετοιμάζοντας τις πατέντες της εταιρείας στης οποίας το δουλεμπορικό πουλήθηκες νύχτα σκλάβος, μπερδεύεσαι κι αντί να στείλεις σε netmeeting το κείμενο, στέλνεις φωτογραφίες του νυφικού σου, καθώς ετοιμάζεις πυρετωδώς τον γάμο σου, του οποίου τα έξοδα έχεις επωμιστεί πλήρως. Ταυτοχρόνως βοηθάς τον μέλλοντα σύζυγο να το πάρει το ρημάδι το διδακτορικό και να βρει δουλειά κατά προτίμηση στην ίδια εταιρεία με σένα, άντε στην ίδια πόλη, άντε στην ίδια πολιτεία. 'Αντε και στην ίδια ακτή. Η ζωή αυτή την περίοδο θά΄πρεπε να είναι γκομενάρα, αλλά δυστυχώς μόνο πηδιέται και δεν είναι καθόλου σίγουρη για το αν της συμβαίνει επειδή είναι γκομενάρα, ή απλά τσούλα.

Είναι Δεκαπενταύγουστος. Κλείνεις δωδεκάωρα ούσα έγκυος στο γραφείο, μοιράζοντας τον χρόνο σου μεταξύ πρωινής ναυτίας, συναντήσεων, οικονομικών αναλύσεων για τη νέα επικοινωνιακή στρατηγική, αναζήτησης νέας στέγης που θα χωρέσει και το σπλάχνο σου και προετοιμασίας μετακόμισης, ενώ ο σύζυγός σου σ'επισκέπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μεταξύ Βουκουρεστίου και Κάιρου, και σ'έχει αφήσει μόνη υπεύθυνη της πυρηνικής σας οικογένειας. Αυτό υπό άλλες συνθήκες θα ήταν θετικό, αλλά κάτι έχει πάρει το μάτι σου, κάτι έχει ακούσει το αυτί σου ότι μπορεί να είσαι κι ο μαλάκας της υπόθεσης. Η ζωή αυτήν την περίοδο θά ' πρεπε κανονικά να είναι αυτό που είναι, έφτασε τον λόγο ύπαρξής της, είσαι εδώ, το εδώ όμως δεν φαίνεται καθόλου όπως φαινόταν όταν ήσουν εκεί.

Διάλεξε τι από όλα τα παραπάνω δεν ταιριάζει. Και κάνε τις επιλογές σου. Μαλάκα συγγραφέα.

2006-08-01T09:51:00.000-07:00

5 month jet lag

"She knows, now, absolutely, hearing the white noise that is ...... that ......'s theory of jet lag is correct : that her mortal soul is leagues behind her, being reeled in on some ghostly umbilical down the vanished wake of the plane that brought her here, hundreds of thousands of feet above the Atlantic. Souls can't move that quickly and are left behind, and must be awaited, upon arrival, like lost luggage."

Μου πήρε 5 μήνες να μετακομίσω, ψυχή τε και σώματι. Σε αυτό συνετέλεσαν κάτι ημιτελείς υποθέσεις αριστερά και δεξιά, εδώ και στην Ελλάδα, στη μία ακτή και στην άλλη. Είμαι ακόμη μακριά από τις αποσκευές μου, χωρισμένη από βιβλία και cds, κάλφαλα και τέχνη αγάπη μου, τέχνη.

Τα κατάφερα όμως. Κλάψε.

2006-08-01T09:20:00.000-07:00

A call to prayer

"Είσαι καλά;" , τον ρώτησα λαχανιασμένη με το που είδα τον αριθμό του στο κινητό μου.
"Ναι", μου απάντησε και μ'έκανε ν'ανησυχήσω περισσότερο απ'ό,τι αν μου έλεγε όχι. Ήταν η πρώτη φορά που μιλούσαμε από τότε που άρχισε όλο αυτό. Μου είπε τα γενικά και τυπικά. Μου είπε ότι ανεβοκατεβαίνει στον Νότιο Λίβανο από τη Βυρηττό. Εκείνη την ώρα ήταν στην Τύρο.
"Είναι ριπές αέρα αυτό που ακούγεται στο βάθος;" τον ρώτησα λίγο αργότερα για να βεβαιωθώ ότι είναι καλά. "Όχι, είναι ριπές πυραύλων." Και μετά μου ζήτησε κάτι ανήκουστο για τον χαρακτήρα του και τις επιλογές του. "Κοίτα, μπορείς να μου κάνεις μια χάρη; Θα πας εκκλησία αύριο, έτσι; Μπορείς ν'ανάψεις ένα κερί, όχι για μένα, προσεύχομαι στην Παναγία και στον Άγιο Γώργιο εγώ, ένα κερί για όλα τα παιδιά στα χαλάσματα;"

2006-02-22T09:58:00.000-08:00

Τι θα ντυθείς φέτος;

Ξεσκονίζω ερωτήσεις από την παιδική ηλικία στα '80s μαζί μετο "πόσα παγωτά έφαγες;", "πόσα μπάνια έκανες;" , και "γιατί πρέπει να πάει 25η Μάρτιου για να μπορώ ν'αρχίσω να τρώω παγωτά;".

Το Σάββατο μ'έχουν καλέσει σ'αποκριάτικο πάρτυ. Πράγμα σπάνιο έως και πρωτόγνωρο για τα καθ'ημάς. Δεν μπορώ να βρω τι θα ντυθώ. Ίσως γιατί η επιτομή της Αποκριάς και το απόγειό μου σ'ενδυματικές επιλογές -μάινους σε σουζ- βρίσκεται σε αυτή τη φωτογραφία.

Ο φωτογράφος δεν ήξερε ότι εκείνη την περίοδο μαλώναμε με τον αδερφό μου τουλάχιστον 10 ώρες κάθε μέρα. Μας πήρε χωρίς να το ξέρουμε, ενώ προσπαθούσα να του δείξω πώς να παίρνει τα πόδια του στο βαλς-έκανα χορό και καταπώς φαίνεται το είχα πάρει πολύ σοβαρά, τόσο που δεν χρησιμοποιούσα τα παπουτσάκια μου για εξωτερικούς χώρους. Τ'άδεια τραπέζια στο βάθος, οι μίζερες πατημένες σερπαντίνες, τα κόκκινα ποδαράκια της μικρής πασχαλίτσας που μας ακολουθούσε στον χορό και το ζευγάρι που ανταλλάσσει μυστικά πίσω μας, βγήκαν όλα από ένα τραγούδι που άκουγα μικρή.

I made a golden promise
that we would never part
I gave my love a locket
and then I broke her heart
and then I broke her heart.

Ο αδερφός μου ως ανεπίδεκτος μαθήσεως δεν έμαθε ποτέ βαλς. Κι εγώ δεν έγινα ποτέ χορεύτρια. The end.

2006-01-12T11:36:00.000-08:00

Γέρε χρόνε,

πότε πρόλαβες να γεράσεις σ'έναν μόλις χρόνο;

"να ελπίζης - να ελπίζης πάντα- πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
-που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία"-
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλωσύνη -πόθος ευγένειας- ηρεμία

ίσως όχι πολλές- ίσως νάσ'άτυχος: καμμία-
τότε εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος
εις τρόπον ώστε να ερθή κάποια σχετική ισορροπία "

Αυτή τη χρονιά μέτρησα τρεις γάμους, πέντε βαφτίσεις, κι ένα διαζύγιο.
'Οπως και νά'χει στην ίδια βάρκα είμαστε όλοι. 'Η περίπου.

2005-10-13T13:46:00.000-07:00

Μάθε και προφυλάξου. Η έρευνα σκοτώνει.

Κάτι τέτοιες μέρες ζω συμπυκνωμένο το δράμα του πι τσι ντι. Ίσως φταίει που ξεκίνησα με τόσο στέρεες φιλοδοξίες όσο το να πάρω το δισάκι μου να πα να γίνω κλέφτης ή νά'χα σαράντα γίδια σαράντα πρόβατα στα όρη κάποιου κατά προτίμηση αιγαιοπελαγίτικου νησιού.
Αντ'αυτού βρίσκομαι πλέον στα πρόθυρα περάτωσης άμα τε και αυτοχτονίας εξαιτίας της ματαιότητας του όλου πονήματος.
Τωρινή μου φιλοδοξία είναι αυτό το ποστ να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους σχεδιάζουν να κάνουν τα ίδια με μένα λάθη.
Dude, this like sucks and all. It like so totally sucks, like big time. Like.

Υ.Γ. Χθες διαβάζοντας την Μυθολογία του Κερένυϊ θυμήθηκα πως η Ήρα τα είχε πάρει στο κράνος που ο Πάρης διάλεξε την Αφροδίτη αντί για την αφεντιά της κι έτσι αντικατέστησε την Ελένη με ένα ζωντανό ξώανο χάριν του οποίου έγινε ο δεκαετής τρωικός πόλεμος. Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη λοιπόν, σκοτώθηκαν χιλιάδες γυναικόπαιδα και αφανίστηκε το γένος των Ηρώων, αφού όλους τους περίμεναν στον νόστο μοίρες κακές κι αντίδικες, τυραγνισμένες μοίρες. Στην επιστροφή του στη Σπάρτη, περνώντας από την Αίγυπτο όπου και διέμεινε η πραγματική Ελένη, ο Μενέλαος αντικατέστησε το ξώανο με τη συμβία. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν οι αρχαίοι να δικαιολογήσουν πως μια κόρη του Διός θ'άφηνε να χαθούν χιλιάδες για χάρη της και για δέκα χρόνια χωρίς να επέμβει.
Την Τροία την άφησαν να τιμωρηθεί τοιουτοιοτρόπως οι Αθάνατοι γιατί ο Πάρις ζήτησε άσυλο στον βωμό του Ηρακλή στον Νείλο και επιόρκησε έναντι των Θεών στον Πρωτέα, βασιλιά της Αιγύπτου, όταν του ζήτησε εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε με τη γυναίκα άλλου. Έτσι ο Πρωτέας έδωσε άσυλο μόνο στην Ελένη και ξαπόστειλε τον Πάρι με το ξώανο για να επιστρέψει στην Τροία.
Για την αλαζονεία των Τρώων και τα εγκλήματα πολέμου των Αχαιών εξουδετερώθηκαν μέσα σε είκοσι χρονάκια μεν και δε. Κι όχι για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Χουμ.

2005-09-09T10:26:00.000-07:00

Έρωτας στα χρόνια της χολέρας

" -Ήταν φαντάσματα-σύμμαχοι δον Χενάρο;
-Όχι. Ήταν άνθρωποι.
-Άνθρωποι; Μα εσύ είπες ότι ήταν φαντάσματα.
-Είπα ότι δεν ήταν πλέον πραγματικοί. Μετά τη συνάντησή μου με τον σύμμαχό μου τίποτα δεν ήταν πλέον πραγματικό.

"Δε θα φτάσω ποτέ στο Ιξτλάν" είπε. "Ωστόσο σε αυτά που αισθάνομαι μερικές φορές νομίζω ότι είμαι ένα βήμα μακριά. Αλλά ποτέ δε θα φτάσω. Στο ταξείδι μου δε βρίσκω πια ούτε τα οικεία ορόσημα που ήξερα. Τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο."

"Όποιον και να βρίσκει ο Χενάρο στον δρόμο του για το Ιξτλάν δεν είναι παρά εφήμερο ον", εξήγησε ο Δον Χουάν. "Εσύ για παράδειγμα, είσαι φάντασμα. Τα συναισθήματά σου και οι επιθυμίες σου είναι αυτά των ανθρώπων. Γι'αυτό λέει ότι συναντά μόνο ταξιδιώτες φαντάσματα στο ταξείδι του για το Ιξτλάν.
Εν πάση περιπτώσει, στην επόμενη συναντήσή σου με τον σύμμαχο, αν υπάρξει επόμενη φορά για σένα, θα πρέπει να παλέψεις μαζί του και να τον εξημερώσεις. Αν αντέξεις τον κλονισμό, και είμαι σίγουρος ότι θα τον αντέξεις, γιατί είσαι δυνατός και έχεις ζήσει σαν πολεμιστής, θα βρεθείς σε μια άγνωστη χώρα. Τότε, όπως είναι φυσικό για όλους μας, το πρώτο πράγμα που θα θελήσεις να κάνεις είναι να ξεκινήσεις πίσω για το Λος Άντζελες. Αλλά δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής για το Λος Άντζελες. Ό,τι άφησες εκεί, χάθηκε για πάντα. ..."

-Και οι άνθρωποι που αγαπώ; Τι θα συμβεί σε αυτούς;
-'Ολοι θα μείνουν πίσω.
-Μα δεν υπάρχει τρόπος να τους ξαναβρώ; Δεν μπορώ να τους σώσω και να τους πάρω μαζί μου;
-Όχι. Ο σύμμαχός σου θα σε γυρίσει μοναχό σε άγνωστους κόσμους.

Το να γυρίζεις με τον σύμμαχό σου θ'αλλάξει την ιδέα που έχεις για τον κόσμο. Αυτή η ιδέα είναι το παν, κι όταν αλλάζει, αλλάζει και ο ίδιος ο κόσμος. "

Τη νύχτα της πρώτης Ιουνίου ονειρεύτηκα ότι είχε συμβεί μια παγκόσμια καταστροφή και μάζες πληθυσμών μετακινούνταν σε άλλα γεωγραφικά πλάτη. Δεν ήμουν ούτε στην Αμερική, ούτε στην Ελλάδα, μα κάπου ανάμεσα, κι έψαχνα απεγνωσμένα να βρω τους δικούς μου. Περιπλανιώμουν με πλοία, αυτοκίνητα, ψάχνοντας για τροφή και στέγη στα πιο απίθανα μέρη, σε άγνωστες χώρες. Όταν τελικά βρήκα τον πατέρα μου και τον αδερφό μου, δεν ήταν τόσο ενθουσιώδεις όσο ήμουν κι εγώ. Τόσο εκείνοι όσο και οι άνθρωποι γύρω τους αντιμετώπιζαν την μαζική καταστροφή κάπως σαν τους σεισμούς του '80, όταν βγαίναμε και κοιμόμασταν στα γήπεδα του μπάσκετ και στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και ήταν απλά σαν να συνεχιζόταν το φεστιβάλ της όποιας νεολαίας. Δε με ικανοποίησε η στάση τους και σε αναζήτησα. Σε βρήκα κοντά σ'ένα αλσύλιο να κάνεις διάλειμμα από τις πρόβες κάποιου έργου. Ανάμεσα σε ηθοποιούς και κόσμο αγκαλιαστήκαμε όπως δυο άνθρωποι που αγαπιούνταν αδιάλειπτα για χρόνια, και κουρασμένοι από την κοσμοσυρροή που άρχισε να διαλύεται κοιμηθήκαμε αγκαλιά σ'έναν καναπέ. Ονειρεύτηκα ότι ήσουν εδώ μαζί μου, ήταν φθινόπωρο κι έκανε κρύο, περπατούσαμε στο πάρκο και μιλούσαμε για τ'απλά, για όσα δε μιλήσαμε ποτέ. Ξύπνησα και είδα μια λευκή τρίχα στο στήθος σου. Τότε συνειδητοποίησα πως τα μαλλιά σου ήταν γκρίζα, και πως αν τα δικά σου μαλλιά ήταν γκρίζα, τα δικά μου θα πρέπει να ήταν λευκά και περίμενε,... Θεέ μου πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που σε είδα; Θα πρέπει να είναι δεκαετίες. Αν είχαμε περάσει τόσα χρόνια χωριστά, μπορούσα να περάσω και όλα τα υπόλοιπα μόνη μου, σκέφτηκα. Σε άφησα να κοιμάσαι κι έφυγα.